Κρίση αξιών, έλλειμμα αξίων

Η κρίση
Η αφετηρία της οικονομικής κρίσεως που βιώνουμε αποδίδεται στην απληστία κάποιων «golden boys» και στα σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα ή «τοξικά ομόλογα» που σχεδίασαν, τα οποία «μόλυναν» την παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια και την ελληνική. Μία άλλη εκδοχή είναι ότι η ελληνική οικονομική κρίση οφείλεται στην κακοδιαχείριση των δημοσίων οικονομικών από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα τη συσσώρευση υπέρογκου δημοσίου χρέους, αδυναμία περαιτέρω εξωτερικού δανεισμού και αναγκαστική καταφυγή στο μηχανισμό της τρόικας, η οποία θα μπορούσε, ίσως, να ήταν επωφελής αν είχε αξιοποιηθεί έγκαιρα και δεν είχε επικρατήσει για μία ακόμη φορά το μικροπολιτικό συμφέρον. Ένα τρίτο σενάριο είναι ότι η κρίση ήταν προσχεδιασμένη και τεχνητή, ώστε κάποιοι να κερδίσουν από τη χρεωκοπία της χώρας επενδύοντας στα λεγόμενα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) ή/και να βάλλουν χέρι στο ελληνικό έδαφος και υπέδαφος, καθώς στον ορυκτό της πλούτο και τους υδρογονάνθρακες με εξευτελιστικά χαμηλό αντίτιμο. Πιθανόν, να ισχύουν και όλα μαζί.

Όποια και να είναι τα αίτια ή τα κίνητρα της κρίσεως, η εξαθλίωση του ελληνικού λαού και κυρίως η έλλειψη προοπτικής κι ελπίδας για το μέλλον είναι αναμφισβήτητη, απτή πραγματικότητα. Αναμφισβήτητη, επίσης, παραμένει η ανικανότητα αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως της κρίσης από ένα φθίνον πολιτικό σύστημα. Η πολιτική επιβολής συνεχώς νέων φόρων και περικοπών μισθών στο δημόσιο και τις συντάξεις αποδεικνύεται ατελέσφορη. Συνέπεια αυτής της τακτικής είναι η μείωση της κατανάλωσης, η πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων και των κρατικών εσόδων (ΦΠΑ), οι περικοπές μισθών και οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και το κλείσιμο επιχειρήσεων. Αξιοπερίεργο, βεβαίως, είναι πως εκεί όπου έβαλαν λουκέτο καταστήματα με διαδρομή δεκαετιών, άνοιξαν στον ίδιο χώρο και ευημερούν κυρίως mini markets, τηλεφωνικά κέντρα και κουρεία πρώην οικονομικών (λαθρο)μεταναστών που ήρθαν στην Ελλάδα μόνο με τα ρούχα που φορούσαν! Έτσι, η μόνη ανάπτυξη που υπάρχει είναι η ‘πράσινη’ (για λίγους), ώστε να μπορούμε να ταίσουμε τα παιδιά μας οικολογικό ηλεκτρικό ρεύμα (;) και τα μικρομάγαζα των παρανόμων (ιθαγενοποιημένων) μεταναστών. Η ανεργία καλπάζει, η αβεβαιότητα για την αυριανή μέρα είναι το μόνο βέβαιο, ενώ οι κοινωνικές αναταραχές που ευνοούν αν δεν υποκινούνται από όσους επενδύουν στο χάος ως μία ευκαιρία καταλήψεως της εξουσίας, είναι ante portas.

Οι αξίες
Με την έναρξη του μεταπολιτευτικού κύκλου της σύγχρονης ιστορίας μας άρχισε η απομάκρυνση από τις αρχές που μας συγκροτούσαν και μας συγκρατούσαν ως έθνος και ως κοινωνία, οι οποίες σταδιακά αντικαταστάθηκαν από ένα νέο σύστημα αξιών. Εθνικά οράματα και ιστορικές διεκδικήσεις του ελληνισμού, υποκαταστάθηκαν αρχικά από μία δυσανάλογη για τα ελληνικά δεδομένα ευημερία μακριά από κάθε έννοια αρετής και ολιγάρκειας σύμφωνα με την ελληνορθόδοξη παράδοση και ιστορία μας, για να ακολουθήσει ένας αγχώδης, ατελείωτος αγώνας δρόμου με πολιτική λιτότητος για μείωση του χρέους μετατρέποντας τους κυβερνήτες σε λογιστές και την εθνική κοινωνία σε ανταγωνιστικές μονάδες που επεδίωκαν το «αστικό όνειρο» (διορισμός στο Δημόσιο ή στέλεχος επιχείρησης με εταιρικό κινητό, αυτοκίνητο και αφορολόγητο bonus, εύκολος πλουτισμός μέσω χρηματιστηρίου, αλλαγή κάθε λίγο κινητού και αυτοκινήτου, θερινές και χειμερινές διακοπές πολυτελείας και γενικά συμμόρφωση με ένα τηλεοπτικώς επιβεβλημένο τρόπο ζωής (lifestyle), χρηματοδοτούμενο από πιστωτικές κάρτες). Αποτέλεσμα η αστικοποίηση του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού της χώρας και η εξαφάνιση της κοινότητας της ελληνικής υπαίθρου, το κύτταρο που ζωογονούσε και τους αστικούς πληθυσμούς με την αυτάρκεια και την ελευθερία που του εξασφάλιζε η πρωτογενής παραγωγή κάθε νοικοκυριού, αλλά και με τους ηθικούς πυλώνες του (δάσκαλος, παπάς, ενωμοτάρχης).

Επιτεύγματα που, βεβαίως, πρέπει να πιστωθούν κυρίως στη γενιά του Πολυτεχνείου, η οποία εδραιωμένη σε αστικούς μύθους, επικράτησε ιδεολογικά στην παιδεία και τον πολιτισμό και κατ’ επέκταση και κατ’ ουσίαν και πολιτικά. Νομοτελειακή συνέπεια, βεβαίως, του συστήματος αξιών που καθιέρωσαν δεξιοί εθνοπατέρες και αριστεροί εργατο-φοιτητοπατέρες, η ηθική, κοινωνική, πολιτική, εθνική και οικονομική χρεωκοπία μας και η υποταγή στη δικτατορία των αγορών και της τρόικας με περαιτέρω επαπειλούμενους κινδύνους για την εδαφική μας κυριαρχία.

Οι άξιοι
Όσο κι αν αγανακτούμε, ιδιωτικά ή δημόσια, δεν μπορούμε να κατηγορούμε ως αναξίους αποκλειστικά τους πολιτικούς απεμπολώντας τις ευθύνες μας ως πολίτες για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί αγανακτήσαμε μάλλον όταν απειλήθηκε η οικονομική μας ευδαιμονία με την μείωση των μισθών μας και τον κίνδυνο (ή την πραγματικότητα) της απολύσεώς μας και όχι όταν διαπιστώσαμε την ηθική έκπτωση της κοινωνίας μας και τη σταδιακή παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας (Β. Ήπειρος, Κύπρος, Ίμια, ΑΟΖ, δηλώσεις – ‘προφητείες’ Προέδρου Βουλής κ. Μπενάκη προς Πρόεδρο Δημοκρατίας κ. Παπούλια, δήλωση πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου (Economist Conference 28.04.2010) ότι χρειαζόμαστε μία παγκόσμια (οικονομική) διακυβέρνηση και μάλιστα γρήγορα «We need global governance! We need global financial governance and we need it fast!»). Δεύτερον, διότι αν και γνωρίζαμε τα παραπάνω, συνεχίζαμε να στηρίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς εκπροσώπους ενός συστήματος που ταυτόχρονα το κατηγορούσαμε ως σάπιο, προτάσσοντας και πάλι την προσωπική εξυπηρέτηση έναντι του εθνικού συμφέροντος. Τρίτον, γιατί η υλική ευδαιμονία και η πλαδαρότητα που αναπτύξαμε ως έθνος, αποξενώμενοι από το «μηδέν άγαν», την πειθαρχία και τη μαχητικότητα για πνευματικές και ηθικές αξίες που δίδαξαν οι Αθηναίοι, οι Σπαρτιάτες και οι Ασκητές της Ορθοδοξίας (και εθνομάρτυρες), δεν μας επιτρέπει να επιλέξουμε πιο δραστικές λύσεις εξόδου από την κρίση, όπως ο περιορισμός των ανέσεών μας ή ακόμα και η πτώχευση ως κράτος, προκειμένου να αποφύγουμε τον συνεχιζόμενο επαχθή δανεισμό μας με τους όρους της τρόικας. Για αυτό και η έξοδος από την κρίση θεωρώ ότι βρίσκεται στον επαναπροσδιορισμό των αξιών μας ως κοινωνία και απαιτούνται άξιοι πολίτες και πολιτικοί για να οδηγηθούμε σε αυτή την πολυπόθητη έξοδο.

Οι πολιτικοί ταγοί μας όμως αυτή την στιγμή παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων. Το ξοφλημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, εθελοτυφλεί αγωνιώντας να παραμείνει γαντζωμένο στην εξουσία και τα προνόμιά της. Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν όλη αυτή την περίοδο κι ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση διαγωνίζονται για το ποιος φταίει περισσότερο χωρίς να τολμούν βεβαίως να ζητήσουν συγνώμη από τον ελληνικό λαό και να του αδειάσουν τη γωνιά. Η αριστερά, από την άλλη, πιστή στην κατάργηση των εθνών κι έχοντας απωλέσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής της βάσης (αγρότες, εργάτες) μαχόμενη υπέρ των λαθρομεταναστών, κάνει μύχια όνειρα για νέο ΕΑΜ!

Όσοι ζωντανοί!
Σταθερή πεποίθησή μου παραμένει ότι οι σύχρονοι Έλληνες, με όλα όσα προαναφέρθηκαν σχετικά με την κρίση αξιών, παραμένουν ένας φιλόσοφος κι ελεύθερος λαός. Ίσως, έτσι μας φτιάχνει αυτός ο δύσκολος τόπος. Οι πέτρες, η θάλασσα, ο ήλιος, το θυμάρι, το έλατο. Έτσι, θέλω να ελπίζω ότι αυτός ο φιλόσοφος λαός, περπατά με σκυμμένο το κεφάλι και χωρίς χαμόγελο μόνο προσωρινά και σύντομα θα βγει από την παγίδα της πελατειακής συναλλαγής που του πλάσαρε ως αναγκαστική επιλογή το κατεστημένο πολιτικό σύστημα και θα βαδίσει και πάλι ελεύθερος από δεσμεύσεις. Δεν μπορεί κάθε φορά να επιλέγουμε ως εθνικούς αντιπροσώπους – σωτήρες μας, εκείνους τους οποίους την προηγουμένη και την επομένη των εκλογών κατηγορούμε για την καταστροφή μας, μόνο και μόνο επειδή αλλάζει (;) ο επικεφαλής. Παρά τη «ζημιά» που έγινε 37 χρόνια, ώστε από τον πατριωτισμό να εφεύρουμε τον ‘νέο πατριωτισμό’ που απευθύνεται μόνο στην τσέπη μας, πιστεύω ότι ακόμη υπάρχουν ψήγματα αυτών των αξιών στη σημερινή κοινωνία μας. Ίσως, μάλιστα, σε μας τους νεότερους να υπάρχει μεγαλύτερη δίψα για τέτοιες πνευματικές και ηθικές αξίες και ιδανικά που θα νοηματοδοτούν τη ζωή μας, επειδή ακριβώς 30 τόσα χρόνια τώρα δεν είδαμε πως είναι μία κοινωνία κι ένα κράτος που λειτουργεί σε αυτή τη βάση.

Τόσο το πως οδηγηθήκαμε στη δίνη μιας τέτοιας κρίσης, όσο και η αδυναμία εξόδου από αυτή, συνηγορούν υπέρ της άποψης που προσωπικά υποστηρίζω από την πρώτη στιγμή ότι, δηλαδή, η κρίση είναι πρωτίστως ηθική, κοινωνική, πολιτική, κοντολογίς αξιακή, ενώ οι ευθύνες θα πρέπει να αναζητηθούν πέρα από τους διαχειριστές των δημοσίων υποθέσεων και στην κοινωνία που επέτρεψε να αναδειχθούν στο πολιτικό προσκήνιο πρόσωπα όχι άξια αλλά επιδέξια. Μία κοινωνία η οποία, με τη δική της ανοχή και πρωτίστως με την ευθύνη των πολιτικών ταγών, σταδιακά μετέβαλλε τον αξιακό της κώδικα, φθάνοντας στο σημείο να ανέχεται σήμερα καταστάσεις και πρόσωπα, που λίγο παλαιότερα θα την είχαν κατεβάσει στους δρόμους ή στο Γουδί.

Αν, όμως, όπως λέγεται, κάθε κρίση είναι μία ευκαιρία, τότε και η παρούσα κρίση μπορεί να αποτελέσει μία ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό των αξιών που μας χαρακτηρίζουν ως κοινωνία και για την ανάδειξη εκείνων που αντιπροσωπεύουν καλύτερα και μπορούν να διαφυλάξουν αυτές τις αξίες.

Η άλωση του έθνους

Ελληνικά αεροπλάνα στο Άγιο Όρος, μετά από μία εμπλοκή με τους Τούρκους στο Αιγαίο.

«Το δε την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν, ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1453).

«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμάστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ό,τι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας». Γιώργος Παπανδρέου (1999).

Χρειάστηκαν τέσσερις αιώνες υποτέλειας στους Οθωμανούς από την πτώση της Πόλεως για να φθάσουμε στην Επανάσταση του 1821 και το σύγχρονο ελληνικό κράτος, η κυριαρχία του οποίου κινδυνεύει να παραχωρηθεί, αυτή την φορά, στους Νεο-Οθωμανούς και την Νέα Παγκόσμια Τάξη, μόλις μετά από 180 χρόνια ελευθερίας.

Ο σημερινός εχθρός δεν επιτίθεται στρατιωτικά κατά της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους. Στοχεύει στην αποδόμηση των στοιχείων που συνιστούν το έθνος, γνωρίζοντας ότι χωρίς έθνος δεν μπορεί να υπάρχει κράτος. Οι διεργασίες προς αυτή την κατεύθυνση, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, φαίνεται να άρχισαν με την «Μεταπολίτευση» κι επιχειρείται να ολοκληρωθούν με την εκπνοή αυτής της περιόδου.

Πρώτος και κύριος στόχος ήταν η Παιδεία. Η διαπαιδαγώγηση, δηλαδή, των νέων σταδιακά όχι πλέον με τις ελληνορθόδοξες αξίες, αλλά με βάση διεθνιστικά-πολυκουλτουριάρικα πρότυπα. Καίριο πλήγμα εδέχθη, βεβαίως, η ελληνική γλώσσα (κατάργηση αρχαίων ελληνικών, περιορισμός του λεξιλογίου, εκτεταμένη χρήση αγγλικών όρων, πρόταση θεσμοθετήσεως της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του κράτους από την κ. Διαμαντοπούλου). Ακολούθησε το, επιβεβλημένο από τους γείτονες, «στρογγύλεμα» της ιστορίας μας (Γιαννάκου – Ρεπούση) που συμφωνήθηκε να συνεχιστεί από την Υπουργό (πρώην Εθνικής) Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου και την Τουρκάλα ομόλογό της.

Κοντά στην Παιδεία αλλοιώθηκαν και άλλοι συνδετικοί κρίκοι του έθνους όπως, η οικογένεια (εργαζόμενη μητέρα – ολοήμερο σχολείο – αλλοδαπή νταντά), η Ορθοδοξία (εκκοσμίκευση της Ιεραρχίας, απαλοιφή θρησκεύματος από ταυτότητες, δυσανάλογη προστασία των μουσουλμάνων). Ο ελληνικός τρόπος ζωής και η λαϊκή παράδοση αντικαταστάθηκαν από την ξενομανία. Ο υπερκαταναλωτισμός, ο εκχυδαϊσμός των ηθών και της ψυχαγωγίας, το κυνήγι του lifestyle οδήγησαν σε πνευματική ένδεια. Η αρετή στον ιδιωτικό και τον δημόσιο πολιτικό βίο αντικαταστάθηκε από την ιδιοτέλεια και την μανιώδη επιδίωξη της υλιστικής ευδαιμονίας. Έλειψε το αγωνιστικό, ηρωικό φρόνημα των Ελλήνων, καταρρακώθηκε το ηθικό και το γόητρο των Ενόπλων Δυνάμεων και υιοθετήθηκε μονίμως ενδοτική εξωτερική πολιτική.

Μετά από 35 χρόνια, ολοκληρώνεται απροκάλυπτα πλέον το σχέδιο αλώσεως του γένους. Παροχή ελληνικής ιθαγενείας σε παρανόμως εισελθόντες και εκ των υστέρων νομιμοποιηθέντες, από κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μουσουλμάνους μετανάστες, ενώ η λαθρομετανάστευση συνεχίζεται. Εσπευσμένη αναδιάταξη του αυτοδιοικητικού συστήματος (Καλλικράτης), δημιουργώντας ισχυρές περιφέρειες με ορατούς κινδύνους για την εδαφική συνοχή της χώρας. Όχι μόνο δεν δίδονται κίνητρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, αλλά αίρονται προνομιακές προβλέψεις για πολυτέκνους και τριτέκνους. Τα δύο μεταπολιτευτικά κόμματα εξουσίας συμπλήρωναν το ένα το άλλο, χωρίς τα «προοδευτικά» κόμματα της αντιπολιτεύσεως να είναι άμοιρα ευθυνών.

Το χρέος μας
Με τον εχθρό ήδη εντός των τειχών, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε ακέραιη την πατρίδα και την θρησκεία μας, και να τα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά, διωκόμενοι (προφυλακιζόμενοι) μάλιστα από το επίσημο κράτος. Αυτό, όμως, που κάνει το χρέος μας βαρύ είναι ότι πρέπει να τα παραδώσουμε, χωρίς, εν πολλοίς, να τα έχουμε παραλάβει. Δεδομένου ότι οι πολιτικοί μας ταγοί, από μεταπολιτεύσεως κι εντεύθεν, επιδόθηκαν στην αποδόμηση, το αν κάποιοι διατηρούμε σήμερα κάποια αντισώματα, οφείλεται στις αξίες που μας μεταλαμπάδευσαν οι οικογένειές μας, κάποιοι εκ των δασκάλων και οι κατηχητές μας, καθώς και στην προσπάθεια αποδράσεως από το σύγχρονο τεχνητό, υλιστικό και ματαιόδοξο κοινωνικο-πολιτιστικό περιβάλλον.

Πρέπει να μάθουμε μόνοι μας όσα μας στέρησαν: την γλώσσα, την ιστορία, την ελληνορθόδοξη παράδοσή και βιώνοντάς τα, να δημιουργήσουμε νέο εθνικό πολιτισμό και να τον μεταδώσουμε σε εκείνους που έπονται. Αυτό θα αποτελέσει την ισχυρότερη πράξη αντιστάσεως στους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης. Οι κατακτητές που πέρασαν, αν και κατέλαβαν το κράτος δεν υποδούλωσαν ποτέ το έθνος. Αυτό πρέπει να διαφυλάξουμε.

Αναμφίβολα είμαστε λίγοι και θα υπάρξουν προδότες. Πάντοτε θα υπάρχουν Εφιάλτες που θα ανοίγουν Κερκόπορτες. Αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος Λεωνίδας ή Παπαφλέσσας με 300 πολεμιστές, που θα ξυπνούν τους πολλούς. Αν, κατά τον Ίωνα Δραγούμη, καθένας φαντάζεται ότι από αυτόν εξαρτάται η σωτηρία του έθνους, τότε είναι βέβαιο ότι η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου θα είναι ότι η Πόλις δεν εάλω και η Επανάσταση καλά κρατεί.

Πρόγραμμα «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»

Μία από τις πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της νέας κυβερνήσεως στοχεύει στην αλλαγή του αυτοδιοικητικού χάρτη της χώρας με το γνωστό σχέδιο «Καλλικράτης» (ο «Καποδίστριας ΙΙ» της προηγούμενης κυβέρνησης με άλλη ονομασία). Βασική ιδέα του νέου σχεδίου είναι η κατάργηση των υφισταμένων Νομαρχιών και η δημιουργία στη θέση τους 13 ισχυρών Περιφερειών, συνενώνοντας ακόμα περισσότερο τους μεγάλους Δήμους που επέβαλε ο «Καποδίστριας Ι». Αν και μέχρι τώρα η κυβέρνηση δεν έχει ξεκαθαρίσει πως επακριβώς προτίθεται να διαμορφώσει το νέο αυτόδιοικητικό χάρτη της χώρας, τα αποτελέσματα από την εφαρμογή του «Καποδίστρια» δεν δίδουν καλούς οιωνούς για την επιτυχία του «Καλλικράτη».

Διαπίστωση αποτυχίας του «Καποδίστρια» - εγγύηση για επιτυχία του «Καλλικράτη»;
Στο κείμενο που η ίδια η κυβέρνηση έδωσε προς δημόσια διαβούλευση, αξιολογώντας την υπάρχουσα κατάσταση, γίνονται οι ακόλουθες διαπιστώσεις: «21. Οι αρμοδιότητες που δόθηκαν στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση ήταν εξαρχής σε μεγάλο βαθμό γραφειοκρατικού διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, που δυσχέραναν την αποτελεσματικότητα του θεσμού, παρά τις προσπάθειες των αιρετών, οι οποίοι με περιορισμένα μέσα και προσωπικό, προσπάθησαν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις. Η ανάγκη για συγκρότηση της δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης στο επίπεδο μίας μεγαλύτερης ενότητας προκύπτει πλέον πιεστικά», καθώς επίσης ότι: «48. Η τολμηρή μεταρρύθμιση του «Ι. Καποδίστρια», που βελτίωσε αισθητά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, δε δημιούργησε παρόλαυτα αποτελεσματικούς Δήμους με οικονομική αυτάρκεια και δυνατότητα άντλησης ιδίων πόρων, ούτε διοικητική ικανότητα με καλά οργανωμένες υπηρεσίες και ανθρώπινο δυναμικό, που να αξιοποιούν τις νέες δυνατότητες και νέες τεχνολογίες για την παροχή ποιοτικά αναβαθμισμένων υπηρεσιών. Για αυτό άλλωστε μόνο σε 212 από τους 1034 πρωτοβάθμιους ΟΤΑ πιστοποιήθηκε η διαχειριστική επάρκεια, αναγκαία προϋπόθεση συμμετοχής στο ΕΣΠΑ.» Δεδομένης της δυσχερεστάτης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, για την αντιμετώπιση της οποίας η κυβέρνηση προχωρεί σε περικοπή αποδοχών, πάγωμα προσλήψεων και επιβολή φόρων, οι εμπνευστές του «Καλλικράτη» δεν έχουν εξηγήσει στους αρμοδίους αυτοδιοικητικούς φορείς, που είναι σε θέση να γνωρίζουν και να ερωτούν, πόθεν θα εξοικονομηθούν τα 700 εκατομμύρια Ευρώ που εκτιμάται ότι απαιτούνται για την εφαρμογή του σχεδίου και μάλιστα γιατί αυτό επείγει να γίνει μέχρι τις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, οι οποίες ήδη έχουν οριστεί για τις 14 Νοεμβρίου 2010 (άρθρο 20 του κειμένου της διαβούλευσης). Επιπλέον, αφού διαπιστώνεται και η αναποτελεσματικότητα του «Καποδίστρια» λόγω ελλείψεως ανθρωπίνου δυναμικού και πόρων, ποιος μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχημένη εφαρμογή του νέου συστήματος εάν δεν του δοθούν τα απαραίτητα εφόδια; Και πώς αυτά μπορούν να δοθούν εν μέσω οικονομικής κρίσεως;

Ισχυρές Περιφέρειες και Ε.Ε.
Βασική ιδέα του νομοσχεδίου είναι η συγκρότηση μεγάλων Περιφερειών, η οποία αμφισβητείται κατά πόσο συμβάλλει στην πολυπόθητη αποκέντρωση. Μάλλον οδηγεί στην περιφερειακή συγκεντρωτικότητα, εις βάρος των πιο αδυνάμων πρώην νομαρχιών και των απομακρυσμένων από την έδρα της Περιφέρειας δήμων. Παρόλα αυτά στο κείμενο της διαβούλευσης δίδεται και μία άλλη διάσταση για την αναγκαιότητα συγκροτήσεως των 13 ισχυρών Περιφερειών. Στο άρθρο 21 αναφέρεται ότι «Η δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση στα όρια των νομών αποδείχθηκε ότι δυσκολεύει την αποτελεσματική συμμετοχή στα ευρωπαϊκά όργανα, όπως την Επιτροπή των Περιφερειών, στα οποία οι περιφέρειες των άλλων κρατών – μελών έχουν ουσιαστικό ρόλο και λόγο» ενώ στο άρθρο 24 ότι «Στα όρια αυτά συγκεντρώνονται τα απαραίτητα δημογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά μεγέθη για το σχεδιασμό, προγραμματισμό και υλοποίηση της αναπτυξιακής πορείας, της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής. Εξυπηρετείται, επίσης, η αποτελεσματικότερη υπεράσπιση και διεκδίκηση των συμφερόντων των Ελληνικών περιφερειών στα αρμόδια όργανα της ΕΕ (Επιτροπή των Περιφερειών κ.ο.κ.).». Η παραδοχή της κυβέρνησης ότι στόχος του «Καλλικράτη» είναι η καλύτερη απευθείας σύνδεση των νέων υπέρ-Περιφερειών με τα όργανα της ΕΕ, έρχεται να υποστηρίξει σενάρια που σχετίζονται με την εθνική ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα και συνοχή της χώρας μας, σύμφωνα με τα οποία σταδιακά οι εθνικές κυβερνήσεις θα αποδυναμωθούν και οι νέες ισχυρές διοικητικές Περιφέρειες θα υπάγονται απευθείας σε μία ευρωπαϊκή κυβέρνηση των Βρυξελλών. Ένα τέτοιο σενάριο εξετάζεται παρακάτω.

«Καλλικράτης» και Ευρυτανία
Το καλύτερο σύστημα που λειτούργησε και αρμόζει στην Ελλάδα ήταν ο θεσμός των Κοινοτήτων, ο οποίος δέχθηκε τη χαριστική βολή με τον «Καποδίστρια Ι». Ιδιαίτερα για περιοχές με δύσκολη γεωμορφολογία, όπως η Ευρυτανία, όσο πιο συγκεντρωτικό, τόσο πιο δυσλειτουργικό έχει αποδειχθεί το όποιο αυτοδιοικητικό μοντέλο. Οι Ευρυτάνες αντιλαμβανόμαστε ότι η προσκόλησή του νομού σε μία Περιφέρεια με έδρα λ.χ. τη Λαμία (το πιθανότερο) θα τον εξαφανίσει στην ουσία από τον χάρτη και από τους σχεδιασμούς της νέας υπερ-Περιφέρειας. Το γεγονός ότι ήδη η κοινότητα Τυμφρηστού ζήτησε να υπαχθεί στο νομό μας θα έπρεπε να έχει κινητοποιήσει τους αρμοδίους φορείς ώστε να επαναφέρουν στο προσκήνιο την ιδέα της Ευρύτερης Ευρυτανίας ως ειδικού ορεινού Νομού ή, πλέον, ορεινής Περιφέρειας που θα συμπεριλάβει τους ορεινούς όγκους όλων των ομόρων νομών.

Σύνδεση Καλλικράτη και παραχώρησης ιθαγενείας
Η παραχώρηση ιθαγενείας και δικαιώματος ψήφου ως επί το πλείστον σε μουσουλμάνους, με τον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο, θα οδηγήσει σταδιακά (μέσω δικαστικής οδού) στη δυνατότητα εκλογής αυτών σε Βουλευτές και Περιφερειάρχες και στη δημιουργία μειονοτικών-μουσουλμανικών πολιτικών κομμάτων. Την ίδια στιγμή η εφαρμογή του «Καλλικράτη» θα παρέχει στον Περιφερειάρχη εξαιρετικά μεγάλη ισχύ. Όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα και την παρέμβαση της Τουρκίας στη Θράκη (και στα Δωδεκάνησα) αντιλαμβάνονται την πιθανή διασύνδεση των δυνατοτήτων που δημιουργούν τα δύο αυτά «κατεπείγοντα» νομοσχέδια. Το σενάριο λ.χ. εκλογής ενός φανατικού ισλαμιστή Περιφεριάρχη στη Θράκη, ο οποίος θα έχει γίνει με συνοπτικές διαδικασίες «Έλληνας» και θα διεκδικήσει δια τοπικού δημοψηφίσματος την αυτονομία της Θράκης και τη συνένωσή της με το βουλγαρικό τμήμα της, ώστε να αποτελέσουν μία ευρύτερη ευρωπαϊκή πλέον αυτοδιοικητική περιφέρεια, ενώ η Τουρκία θα εγγυάται τα δικαιώματα των μουσουλμάνων μειονοτικών (βλ. Κύπρος), ελπίζουμε να παραμείνει σενάριο επιστημονικής και αρθρογραφικής φαντασίας!

Ψυχολογικές επιχειρήσεις προλειαίνουν το έδαφος για εκτέλεση άλλων «επιχειρήσεων»;

Παραθέτουμε σε χρονική σειρά τα γεγονότα (όσα τουλάχιστον υπέπεσαν στην αντίληψή μας) που έχουν λάβει χώρα ως τώρα στη Μεγαλόνησο, ελπίζοντας ότι αυτό θα αποτελέσει αφορμή αφυπνίσεως αυτών που διαχειρίζονται σήμερα τις τύχες του Ελληνισμού...κι όχι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ΑΤΤΙΛΑ 3 (στρατιωτικού ή πολιτικού).

24 Απριλίου 2009:
Έγγραφο του Ειδικού Συμβούλου του Γεν. Γραμματέα του ΟΗΕ, Steven Jay Bourke, από τη Λευκωσία αναφέρει τον Γεράσιμο Αρσένη και τον Βάσσο Λυσσαρίδη ως ηγέτες κίνησης για την ανάδειξη της 5ης επετείου από το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, οι οποίοι επιπλέον κινητοποιούνται κατά της εφαρμογής ενός νέου σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, τονίζοντας την ιδιότητα του πρώτου ως Υπουργού Εθν. Αμύνης που εφήρμοσε το νέο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος – Κύπρου και του δευτέρου ως πρώην μέλους της ΕΟΚΑ και ηθικού ηγέτη της κίνησης κατά του σχεδίου Ανάν μετά τον θάνατο του Τάσου Παπαδόπουλου. Το έγγραφο απεκάλυψε στις 18.09.2009 το DefenceNet: http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=8866&Itemid=139

2 Ιουνίου 2009:
Έγγραφο του εκπροσώπου της UNFICYP (Δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο) Jose Diaz αναφέρεται στον Λουκή Παπαφιλίππου και τον Κωστή Χατζηκωστή επισημαίνοντας την ιδιότητά των ως πρώην μελών της ΕΟΚΑ, καθώς και στον Ανδρέα Χατζηκωστή. Τονίζεται ότι τα ΜΜΕ του Ομίλου ΔΙΑΣ είναι υπέρ-«πατριωτικά» (hyper “patriotic”), ενώ η εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ του ομίλου είναι αντι-Βρετανική και αντι-Αμερικανική (anti-British and anti-American) με κύρια εμμονή (;) (main obsession) της την άμυνα και την ασφάλεια! Της αποδίδει επίσης μεγάλο μερίδιο στην ενίσχυση των ισχυρισμών του Τάσου Παπαδόπουλου το 2005 ότι οι Αμερικανοί χρηματοδότησαν την εκστρατεία υπέρ του «ΝΑΙ» μέσω της βοήθειας του ΟΗΕ για τα δικοινοτικά προγράμματα, ενώ τονίζει ότι απεκάλυπτε τακτικά ποιοι κυπριακοί οργανισμοί και ιδιώτες πώλησαν τις υπηρεσίες τους στους Αμερικανούς. Το έγγραφο απεκάλυψε στις 18.09.2009 το DefenceNet: http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=8866&Itemid=139


Σεπτέμβριος 2009:
Εμφανίζεται το εικονιζόμενο graffiti σε τοίχους της Λευκωσίας με τη φράση «ΤΟ ΠΟΥΛΛΙΝ ΕΠΕΤΑΣΕΝ» εννοώντας προφανώς ότι «η υπόθεση χάθηκε».









http://marinoskleanthous.blogspot.com/2009_09_01_archive.html






22 Σεπτεμβρίου 2009:
Οι Τούρκοι ξεφορτώνουν άρματα στην Αμμόχωστο
Την ώρα που κορυφώνονται οι προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού και η Άγκυρα πλησιάζει ακόμη περισσότερο την πόρτα της Ευρώπης, οι Τούρκοι μεθοδικά ενισχύουν τις μηχανοκίνητες δυνάμεις τους στην Κύπρο, οι οποίες συνεχίζουν ν’ αποτελούν άμεση απειλή για την Κυπριακή Δημοκρατία.
http://www.sigmalive.com/simerini/politics/194531
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/09/blog-post_2986.html#ixzz0cVfLCqBo

30 Νοεμβρίου 2009:
Το υβριστικό σύνθημα «KIBRIS TURKTUR», δηλαδή «Η Κύπρος είναι τουρκική» γράφτηκε με κόκκινη βαφή σε διάφορα σημεία στην πόλη, στο Προεδρικό Μέγαρο αλλά και στον ιερό χώρο του Τύμβου της Μακεδονίτισσας. Σημειολογία: Αυτό επεσυνέβη την πρώτη μέρα της εφαρμογής της συμφωνίας της Λισσαβόνας. http://antistasi.org/?p=3866
Σε έξι σημεία, ακόμη και στον τοίχο του Προεδρικού Μεγάρου, γράφτηκαν με κόκκινο
σπρέι οι λέξεις «ΚibrisΤurktur» που σημαίνει η Κύπρος είναι τουρκική ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αναγραφόταν σε τοίχους τη δεκαετία του ’60 και αποτελούσε χαρακτηριστική υπογραφή της ΤΜΤ. Όπως διαπιστώθηκε , τα συνθήματα γράφτηκαν με πανομοιότυπο τρόπο αλλά και γραφικό χαρακτήρα που δείχνει ότι οι δράστες είναι οι ίδιοι. http://www.adiakritos.gr/?p=11711

10 Δεκεμβρίου 2009:
Μία ημέρα πριν το ετήσιο μνημόσυνο του Τάσου Παπαδόπουλου βεβηλώνεται ο τάφος του και άγνωστοι κλέβουν τη σωρό του.












10 Ιανουαρίου 2010:
Άγνωστοι αφαίρεσαν την Ελληνική και την Κυπριακή σημαία από τον τάφο του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Σπύρου Κυπριανού. Η ελληνική σημαία ρίφθηκε στην πυρά και η σημαία της κυπριακής δημοκρατίας βρέθηκε πεταμένη δίπλα από τον τάφο του πρώην προέδρου. Συνολικά κατέστρεψαν 70 καντήλια που βρίσκονταν σε τάφους και αφαίρεσαν τις σημαίες σε τάφους ηρώων ή πεσόντων ακόμα και σε νεκρούς που είχαν χάσει τη ζωή τους στην αεροπορική τραγωδία της Ήλιος. Αφαίρεσαν 25 σημαίες κυρίως ελληνικές τις οποίες έριξαν πρώτα στο σιντριβάνι και στη συνέχεια τις πυρπόλησαν. Σε αρκετούς τάφους έσπασαν και βάζα στα οποία υπήρχαν λουλούδια ενώ σε μια περίπτωση έσπασαν σταυρό από ένα τάφο.
ΣΚΑΙ: http://www.skai.gr/
Αλήθεια online http://www.alithia.com.cy/alithia_v2/front-end/main.php?action=nptext&design=default&nptext_id=53191

11 Ιανουαρίου 2010
Δολοφονείται ο Άντης (Ανδρέας) Χατζηκωστής.

Είμαστε ώριμοι για δημοψηφίσματα;

Εξαρτάται από το αν πρόκειται για εθνικά ή (ας τα ονομάσουμε) «κομματικά» δημοψηφίσματα, είτε για την επικύρωση δοτής διαδοχής (βλ. Παπανδρέου), είτε για την εκλογή (βλ. Σαμαράς) νέου κομματικού Προέδρου.
Ανώριμοι για εθνικές επιλογές
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έκριναν ότι οι Έλληνες πολίτες είμαστε ανώριμοι να αποφασίσουμε δια δημοψηφισμάτων για καίρια ζητήματα που επρόκειτο να επηρεάσουν σημαντικά, και ήδη επηρεάζουν, την καθημερινότητά μας, αλλά και την γενικότερη πορεία της πατρίδος μας (είσοδος στην ΟΝΕ, υιοθέτηση του ευρώ, όνομα των Σκοπίων, είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε., ποσόστωση στους μετανάστες).
Το δικομματικό κατεστημένο κατευθυνόμενο, από τα διευθυντήρια των Βρυξελλών – τα οποία βρήκαν τρόπο να προσπεράσουν το ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών για το Ευρωσύνταγμα – κρίνει ανώριμο το, αμιγές ακόμη, ελληνικό εκλογικό σώμα για τέτοια δημοψηφίσματα. Δικαιολογημένα, ίσως, αφού όπως κατεδείχθη πριν λίγες ημέρες από το δημοψήφισμα στην Ελβετία, οι θεμελιακές αξίες της Ευρώπης των Εθνών, μεταξύ των οποίων και ο Χριστιανισμός, επιμένουν να ανθίστανται στο άρμα της πολυκουλτουριάρικης πολτοποίησης των μελών της Ε.Ε.
Πέραν των σχετικών διατάξεων για διεξαγωγή εθνικών (άρθρο 44 Συντάγματος) και τοπικών (άρθρο 216 Κώδικα Δήμων & Κοινοτήτων) δημοψηφισμάτων, αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι στον «Κανονισμό Λειτουργίας Νομαρχιακών Οργανώσεων» του ΠΑΣΟΚ προβλέπονται δημοψηφίσματα σε επίπεδο νομαρχίας (άρθρο 14). Παρά τις τόσες προβλέψεις για άμεση δημοκρατία, η σχετική συνταγματική διάταξη δεν εκρίθη σκόπιμο να ενεργοποιηθεί μεταπολιτευτικά παρά μόνον για το Πολιτειακό, ενώ το «δημοκρατικό» ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται διατεθειμένο να προσφύγει σε δημοψηφίσματα για θέματα όπως το δικαίωμα ψήφου στους (λαθρο)μετανάστες και οι θέσεις της χώρας στα εθνικά θέματα, ενεργοποιώντας έστω τον εσωτερικό κανονισμό του.
Ώριμοι για κομματικές εξυπηρετήσεις
Αντίθετα, η προσφυγή στην κομματική «βάση» υιοθετήθηκε ως η πιο πρόσφορη και αδιαμφισβήτητη διαδικασία για να εδραιωθεί τόσο η ανάληψη της προεδρίας του Γ.Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, όσο και η εκλογή του Α.Σαμαρά στην ΝΔ. Μάλιστα, όπως τονίζεται στις μετεκλογικές συζητήσεις, η καθυστέρηση της κας Μπακογιάννη να συναινέσει στην εκλογή από την βάση αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για την ήττα της. Ιδιαίτερη δε εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι και στα δύο κόμματα το έλλειμμα αντίστοιχης καταστατικής πρόβλεψης, ξεπεράστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, δημιουργώντας ελπίδες για διεύρυνση της άμεσης δημοκρατίας στην πολιτική ζωή της χώρας.
Μετά από αυτά, συνάγεται αναπόφευκτα ότι τα δύο κατεστημένα κόμματα επιστράτευσαν εκ του ασφαλούς τα «κομματικά δημοψηφίσματα» με στόχο να προσδώσουν στις μελλοντικές κινήσεις του Προέδρου τους – είτε ως Πρωθυπουργού, είτε ως Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως – ένα μανδύα δημοκρατικότητας και το απαραίτητο άλλοθι για την διαχείριση της τύχης της χώρας. Και λέμε «εκ του ασφαλούς» γιατί όπως αποδεικνύεται ως τώρα στην πράξη, ανεξαρτήτως του ποιος θα είναι στο πηδάλιο του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, και τα δύο κόμματα εφαρμόζουν πιστά τις πολιτικές της Νέας Τάξης πραγμάτων και της Παγκοσμιοποιήσεως. Ο πολίτης, όμως, δεν μπορεί πλέον να διαμαρτυρηθεί, γιατί αυτός «εξέλεξε» τον καπετάνιο.
Αντιθέτως, δεν υπάρχει η ίδια «ασφάλεια» εάν δοθεί η δυνατότητα στους Έλληνες να αποφασίσουν για εθνικά και οικονομικά ζητήματα, όπως αυτά που προαναφέρθηκαν. Επομένως, η προσφυγή ή μη σε δημοψηφίσματα εξαρτάται από τα σχέδια της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, ενώ όποτε επιστρατεύεται αποσκοπεί στην δημιουργία της ψευδαισθήσεως στο εκλογικό σώμα ότι συμμετέχει στην διαμόρφωση ενός αποτελέσματος, και κατ’ επέκταση στην δημιουργία πολιτικής, η οποία ούτως ή άλλως έχει εξασφαλιστεί από τον περιορισμό των διαθεσίμων επιλογών.
Το μόνο κόμμα που, όχι μόνο δεν φοβάται, αλλά εμπιστεύεται το αισθητήριο των Ελλήνων (όσο ακόμη επιτρέπουν σε αυτό το αισθητήριο να πηγάζει από τις πατροπαράδοτες αξίες μας) αποδεικνύεται ο ΛΑ.Ο.Σ., ο οποίος ζητά επιμόνως την διενέργεια εθνικών δημοψηφισμάτων.
Η πρόκληση για ΝΔ και Σαμαρά
Έστω και μέσω ενός «κομματικού δημοψηφίσματος» οι ελπίδες των πικραμένων μελών της ΝΔ, τόσο από την μεταπολιτευτική ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς, αναντίστοιχης με τα ιστορικά γεγονότα, όσο και από την φοβία της ΝΔ απέναντι σε αριστερά διεθνιστικά συμπλέγματα, αναπτερώθηκαν με την εκλογή του κ. Σαμαρά, ο οποίος τώρα καλείται να λάβει ξεκάθαρες θέσεις σε μία σειρά εθνικών, οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων, όπως τα έθεσε ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., καθώς και να ανακόψει την πορεία του ΠΑΣΟΚ τον ερχόμενο Μάρτιο υιοθετώντας την πρόταση του κ. Καρατζαφέρη για συγκυβέρνηση από τα κόμματα της ευρύτερης παρατάξεως.
Οι θέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. είναι γνωστές και συνεπείς προς τις διαχρονικές αξίες της παρατάξεως, αλλά και τις ιστορικές επιταγές της Ελλάδος. Μένει να δούμε αν η ΝΔ και ο νέος Πρόεδρός της έλαβαν το μήνυμα. Οψόμεθα!

Η πτώση των αριστερών – «προοδευτικών»

Το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να αποτελέσει μία απάντηση στο άρθρο του κ. Διον. Παρούτσα με τίτλο "Η άνοδος των συντηρητικών" που δημοσιεύθηκε στα "ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΝΕΑ" στις 10.06.2009.
http://www.evrytanika.com/article.php?id=563

Μετά από δέκα ημέρες αναλύσεων, πανθομολογείται πλέον ότι μόνοι κερδισμένοι των Ευρωεκλογών είναι όσοι ψήφισαν ΛΑ.Ο.Σ. – όχι απαραίτητα επειδή όλοι είναι πιστοί οπαδοί του – αλλά επειδή ακριβώς ήταν το μόνο κόμμα που ιεράρχησε ως πρωτεύον θέμα τη λαθρομετανάστευση, το συνέδεσε με την Ευρώπη και κυρίως πρότεινε λύσεις: α) «στεγανοποίηση» των συνόρων, β) καθορισμός του ποσοστού μεταναστών που μπορεί να αντέξει η Ελλάδα ώστε και οι μετανάστες να διαβιούν ανθρώπινα και αξιοπρεπώς και γ)άσκηση πίεσης σε Ε.Ε. και Τουρκία για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου επαναπροώθησης.
Διότι, λύσεις στα προβλήματα υπάρχουν. Ο ισχυρισμός ότι ένα τέτοιο πρόβλημα δεν έχει λύση ή ότι μόνη λύση είναι η καταπολέμηση από την Ελλάδα της φτώχειας στις χώρες προέλευσης των μεταναστών (!) πιθανόν να εξυπηρετεί άλλα σχέδια ή να καταδεικνύει έλλειψη φαντασίας και ευρύνοιας για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Είναι, επίσης, παράτολμο, αν όχι προσβλητικό, σε μία εδραιωμένη Δημοκρατία να αποκαλείς αβασάνιστα 366.615 Έλληνες ψηφοφόρους «ακροδεξιούς», ιδιαιτέρως δε όταν ο Πρόεδρος, οι εκλεγμένοι Βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος διακηρύττουν εδώ και εννέα χρόνια ότι δεν είναι ακροδεξιοί. Μήπως η κ. Νίκη Τζαβέλλα είναι ακροδεξιά; Εκτός αν ο προοδευτισμός της αριστερόστροφης δικτατορίας των «μεγάλων» ΜΜΕ επιβάλλει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι δεν είσαι ελέφαντας. Πριν τις ευρωεκλογές η αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης ήταν ακραία θέση. Μετά τις ευρωεκλογές υιοθετήθηκε από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενώ η αριστερά (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) επιμένει στην πολιτική των ανοικτών συνόρων = ξέφραγου αμπελώνα. Ορισμένοι πήραν το μήνυμα των ευρωεκλογών έστω και καθυστερημένα, άλλοι πάλι δεν το έλαβαν καθόλου.
Απέβη δε ατυχής η προσπάθεια ορισμένων να καταδείξουν ότι «ο Καρατζαφέρης είναι μόνος του». Μόνος ο Γιώργος Καρατζαφέρης είναι πρακτικά αδύνατο να στελεχώνει μία δεκαμελή κοινοβουλευτική ομάδα, δύο θέσεις στην Ευρωβουλή και μία Νομαρχιακή Επιτροπή σε κάθε νομό της χώρας, εξαιρώντας τις Επιτροπές και τα Όργανα του κόμματος. Σε κάθε περίπτωση, ο προσωπαγής χαρακτήρας οιουδήποτε κόμματος δεν καταργείται με την αντικατάσταση του όρου «Πρόεδρος» από τον όρο «Γενικός Γραμματέας» ή από την εκπροσώπηση του κόμματος στην τηλεμαχία από τον πρώην Πρόεδρο.
Ακόμη και μετά το αποτέλεσμα του 7,15% είναι απορίας άξιον πως κάποιοι επιμένουν να ετεροπροσδιορίζουν με όρους που νομίζουν ότι εξυπηρετούν την πολιτική τους επιβίωση ένα κόμμα, το οποίο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση επιβραβεύεται για τις πραγματικά προοδευτικές θέσεις και ρηξικέλευθες ιδέες που καταθέτει στην Βουλή και την Ευρωβουλή και την πάγια θέση του για διάλογο, όταν οι αριστερο-προοδευτικοί αρνούνται κάθε πρόταση συναίνεσης και διαλόγου απορρίπτοντας μονίμως τα πάντα.
Προφανώς, ο μισαλλόδοξος συντηρητισμός κάποιων «προοδευτικών» δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν – όχι να αποδεχθούν απαραίτητα – τη νέα ριζοσπαστική πολιτική πρόταση του ΛΑ.Ο.Σ., της οποίας η κοινωνική αποδοχή αυξάνεται σταθερά.
Αναντίρρητα, τον πρώτο λόγο στην ιεράρχηση των θεμάτων που απασχολούν τον ΛΑ.Ο.Σ. έχει η Πατρίδα, με στόχο τη διαφύλαξης της εδαφικής, πολιτικής και πολιτισμικής της ακεραιότητος σε συνδυασμό με την αποτελεσματική αντιμετώπιση των εθνικών προβλημάτων (Τουρκία, Σκόπια, λαθρομετανάστευση, υπογεννητικότητα, διεκδικήσεις των γειτόνων, επαναλειτουργία του Ι.Ν. της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη κατ’ εφαρμογή Ψηφίσματος του ΟΗΕ κ.ά.). Επιπλέον, τίθεται υπέρ της ελεύθερης αλλά όχι ασύδοτης οικονομίας, η οποία θα ρυθμίζεται από τον «πατριωτικό παρεμβατισμό» με γνώμονα την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, οι οποίοι απαρτίζουν την πατρίδα και το έθνος συμπεριλαμβανομένου του Ελληνισμού της διασποράς. Με αυτά τα δεδομένα, σαφώς, ο ΛΑ.Ο.Σ. μπορεί να τοποθετηθεί στα δεξιά του πολιτικού συστήματος όπως το γνωρίζουμε, αλλά όχι στα άκρα δεξιά, αφού δεν έκανε ποτέ λόγο για ανωτερότητα της φυλής, για «εξόντωση» των λαθρομεταναστών κτλ.
Όσον αφορά την κοινωνική πολιτική, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εισήγηση του Γ. Καρατζαφέρη να μην κατάσχεται η πρώτη κατοικία για χρέη, πρόταση που με σημαντική καθυστέρηση υιοθέτησε η κυβέρνηση για ποσό μέχρι 20.000 Ευρώ. Καινοτόμες κοινωνικές προτάσεις αποτελούν επίσης, η αντιμετώπιση της ανεργίας, η εξασφάλιση των στοιχειωδών ειδών για μία οικογένεια και η υλοποίηση της αποκέντρωσης με την ίδρυση κρατικών εργοστασίων στις ακριτικές περιοχές που θα παράγουν φθηνά είδη πρώτης ανάγκης για ασθενή βαλάντια. Πάγια θέση, επίσης,η εναντίωση στις πολυεθνικές και η απαίτηση να πωλούν και στην Ελλάδα τα προϊόντα τους στις τιμές της υπόλοιπης Ευρώπης. Υπ’ αυτή την έννοια, ο ΛΑ.Ο.Σ. θα μπορούσε να καταταχθεί στα αριστερά του Κοινοβουλίου.
Για τους λόγους αυτούς, είναι δύσκολο ακόμη και για τους προοδευτικούς να αντιληφθούν ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν μπορεί να ενταχθεί στα μεταπολιτευτικά και ψυχροπολεμικά «κλισέ», αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως ένα πατριωτικό, λαϊκό, αντιπαγκοσμιοποιητικό κόμμα, το οποίο δεν τάσσεται ούτε υπέρ της τυφλής υπακοής στα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων της υφιστάμενης Ε.Ε., ούτε υπέρ της εξόδου από αυτήν, αλλά υπέρ μιας Ενωμένης Ευρώπης των Εθνών με διακριτά σύνορα και πολιτισμικές ταυτότητες η οποία θα σταματήσει να αποτελεί Προξενείο των Η.Π.Α. στη Γηραιά Ήπειρο – θέση της Ομάδας IND/DEM στην οποία ανήκει ο ΛΑ.Ο.Σ. στην Ευρωβουλή.
Η εμμονή στην τοποθέτηση από τρίτους του ΛΑ.Ο.Σ. στα ακροδεξιά του πολιτικού κατεστημένου και η εσκεμμένη απόδοση ενός τέτοιου στρεβλού ετεροπροσδιορισμού στο 7,15% του εκλογικού σώματος, απορρέουν από την ιδεολογική δικτατορία της αριστεράς όπου ό,τι πατριωτικό – εθνικό βαπτίζεται ακροδεξιό· όπου η αντιμετώπιση της ασύδοτης λαθρομετανάστευσης, που τελικά υποβιβάζει την ποιότητα ζωής νομίμων και λαθραίων μεταναστών, βαπτίζεται ξενοφοβία· όπου η διαφύλαξη της πολιτιστικής ταυτότητας της κάθε χώρας χαρακτηρίζεται οπισθοδρομική και αντίκειται στην «προοδευτική» διεθνιστική ισοπέδωση των πάντων μέσω της εύπεπτης υποκουλτούρας και του αντιαισθητικού graffiti από τραίνα ως ανακαινισμένες Πανεπιστημιακές Σχολές, όπου ο φασισμός της προοδευτικής αριστεράς σε συνεργασία με το κατεστημένο της ΔΑΠ και της «δημοκρατικής» παράταξης δεν επέτρεψαν την κάθοδο στις φοιτητικές εκλογές της φοιτητικής οργάνωσης του ΛΑ.Ο.Σ. (Φ.Ο.Σ.).
Ενίοτε, ο φασισμός και οι ακρότητες προέρχονται και εξ αριστερών. Γρηγορείτε!

Ευρωεκλογές 2009 Η ψήφος μας έχει δύναμη, η παραλία μπορεί να περιμένει!

Τέσσερις μόλις ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές δύο είναι τα κυρίαρχα ερωτήματα. Πρώτον, αν θα πρέπει να ψηφίσουμε. Δεύτερον, εφόσον το αποφασίσουμε, ποιό κόμμα να ψηφίσουμε.
Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο. Αναμφισβήτητα το καλύτερο πολιτικό σύστημα είναι η Δημοκρατία και στις μέρες μας η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Βεβαίως, αυτή μπορεί να στερείται της αμεσότητος που υπήρχε όταν κάθε αρχαίος Αθηναίος επροσκαλείτο στο βήμα της Πνύκας με τη φράση «Τίς αγορεύειν βούλεται;». Αυτό έχει αντικατασταθεί εν μέρει από το Διαδίκτυο. Συνεπώς, στο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ο πολίτης έχει μία και μόνη ευκαιρία να επηρεάσει άμεσα τα πράγματα και τις εξελίξεις. Τα πέντε λεπτά που αφιερώνει μέσα στο παραβάν. Με την ψήφο του μπορεί να επιδοκιμάσει ή να αποδοκιμάσει τα πολιτικά πρόσωπα – κόμματα ανάλογα με τα πεπραγμένα τους. Η αποχή ή το λευκό όσο κι αν αποτελεί μορφή διαμαρτυρίας ή αποδοκιμασίας δεν έχει την ίδια ισχύ όσο η ενσυνείδητη αποστέρηση της ψήφου από ένα κόμμα και η επιλογή ενός άλλου, επιλογή η οποία καταγράφεται. Η ψήφος είναι το ισχυρότερο και αποτελεσματικότερο όπλο του πολίτη στη δημοκρατία. Κι αυτή την ευκαιρία, όσον αφορά τις Ευρωεκλογές, την έχει μία φορά κάθε πέντε χρόνια!
Ως προς το δεύτερο. Έχει επικρατήσει εσφαλμένως η αντίληψη ότι η ψήφος στις Ευρωεκλογές είναι χαλαρή, ως προς την επιλογή κόμματος. Δεν είναι καθόλου έτσι. Διότι δεν είναι καθόλου χαλαρή η οικονομική και εργασιακή πολιτική που χαράσσεται από την ΕΕ και την ΟΝΕ, διότι το κεκαλυμένο Ευρωσύνταγμα – η νέα Ευρωσυνθήκη δεν είναι καθόλου χαλαρή ως προς τα δικαιώματα των πολιτών και τις συνταγματικές διατάξεις κάθε κράτους-μέλους, τα οποία αποδυναμώνονται χάριν του Ευρωσυντάγματος, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται καθόλου χαλαρά το γεγονός ότι ξοδεύουμε το τελευταίο ΚΠΣ με χαμηλή απορροφητικότητα, δεν είναι καθόλου χαλαρά τα πρόστιμα που μας επιβάλλονται για τη ρύπανση του περιβάλλοντος και δεν θα είναι καθόλου χαλαρή η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ με 99 Ευρωβουλευτές (υποστηρίζεται από όλα τα κόμματα πλην ΛΑΟΣ), καθώς και η ένταξη των Σκοπίων ως «Μακεδονία» στην ΕΕ, όπως ήδη αναγνωρίζεται από συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, τους Οικολόγους Πράσινους, και τον «Ριζοσπάστη» από το 1932.
Τί θα ψηφίσουμε λοιπόν;
Όχι την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διότι υπερασπίζονται σαφώς τις πολιτικές της ΕΕ, οι οποίες δεν ξέρουμε καν από που πηγάζουν και τι εξυπηρετούν. Διότι εξαιτίας της ανικανότητος και των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν παρουσιάζουμε τη χαμηλότερη απορροφητικότητα στα ΚΠΣ (η Ισπανία και η Πορτογαλία μπήκαν στην ΕΕ φτωχότεροι από εμάς και τώρα μας έχουν αφήσει πίσω). Γιατί και οι δύο έκριναν ότι οι Έλληνες πολίτες δεν είναι ώριμοι να αποφασίσουν δια δημοψηφισμάτων για το αν θέλουν το Ευρωσύνταγμα, για το αν θέλουν να ενταχθούν στο Ευρώ (ΟΝΕ), για το αν θέλουν το αβάσταχτο σύμφωνο σταθερότητος του Μάαστριχτ (το οποίο υπερψήφισε και ο ΣΥΡΙΖΑ). Οι Έλληνες που θεμελίωσαν τη Δημοκρατία είναι λιγότερο ώριμοι από τους Ολλανδούς και τους Γάλλους; Γιατί και οι δύο (και ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) υπερψήφισαν στο Στρασβούργο την εφαρμογή του Σχεδίου Ανάν, στο οποίο αντιτάχθηκε ηρωϊκά ο Τάσος Παπαδόπουλος και οι Κύπριοι, ενώ και οι δύο υποστηρίζουν την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ. Γιατί και οι δύο εμπλέκονται σε σκάνδαλα, τα οποία συγκάλυψαν και μας κατήντησαν την πιο διεφθαρμένη χώρα της ΕΕ. Γιατί και οι δύο αρνούνται να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο εθνικό-κοινωνικό πρόβλημα της ΕΕ και της Ελλάδος - τη λαθρομετανάστευση! Τελικά, σε τί διαφέρουν;
Σίγουρα όχι το ΚΚΕ γιατί, πολύ απλά, δεν επιθυμεί τη συμμετοχή της Ελλάδος στην ΕΕ. Επιπλέον, γιατί τόσο η ιστορία του στο θέμα των Σκοπίων, όσο και η στάση του στην Ευρωβουλή φαλκιδεύει τα εθνικά μας συμφέροντα (στήριξη του Σχεδίου Ανάν, η καταψήφιση σειράς τροπολογιών του Γ. Καρατζαφέρη, για την προστασία των μειονοτήτων των Σκοπίων, για την απαγόρευση χρήσης ανακριβών προκλητικών όρων από γειτονικές χώρες, για την καθιέρωση του ονόματος «Βαρντάσκα» για τα Σκόπια (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) κλπ). Αφού, λοιπόν, δεν θέλει την ΕΕ, δεν χρειάζεται να βρίσκεται στην Ευρωβουλή και να ψηφίζει αντεθνικά.
Δεν θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ διότι τάσσεται υπέρ μιας παγκοσμιοποιημένης πολτοποιημένης πολυπολιτισμικότητας, προσπαθώντας να καταστήσει τους Έλληνες μειονότητα στη χώρα τους, συντάσσεται με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην επιβολής αβάσταχτων αντικοινωνικών πολιτικών (Μάαστριχτ), ενώ στην ΕΕ ανήκει στην ίδια ομάδα με το ΚΚΕ εδώ και 28 χρόνια. Άρα προς τι η φαγομάρα στο εσωτερικό;
Δεν θα ψηφίσουμε Οικολόγους γιατί ο πραγματικός λόγος ύπαρξής τους αποκαλύφθηκε περίτρανα από την εφημερίδα «Espresso» και δεν θα ψηφίσουμε τη Δράση των Μάνου-Κοντογιαννόπουλου, γιατί αποτελεί ολοφάνερα προσωπική τους απέλπιδα επιδίωξη για παραμονή στο πολιτικό σκηνικό αφού πέρασαν και οι δύο από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Θα ψηφίσουμε εθνικά, δυναμικά και κυρίως ευρωπαϊκά, ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη μας στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και τον Ευρωβουλευτή που έκανε ρεκόρ παρεμβάσεων και τροπολογιών υπέρ της Ελλάδος και συγκαταλέχθηκε στην τετράδα των καλύτερων ρητόρων στην Ευρωβουλή, τον Γ. Καρατζαφέρη. Ο ΛΑΟΣ, δια του Προέδρου του Γ. Καρατζαφέρη και του Πρέσβη Γ. Γεωργίου, έχει να επιδείξει πέντε χρόνια ακούραστης προσπάθειας σε δύο άξονες: 1) Την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων και την επιδίωξη μιας πιο φιλολαϊκής πολιτικής προσαρμόζοντας τις πολιτικές της ΕΕ στις ανάγκες των Ελλήνων, 2) Συμμετέχοντας στην ομάδα των Ευρωσκεπτικιστών (IND-DEM=Ανεξαρτησία-Δημοκρατία) μάχονται για μία Ευρωπαϊκη Ένωση διακριτών εθνικών κρατών, η οποία θα επανέλθει στο όραμα των ιδρυτών της και θα απεξαρτηθεί από τις ΗΠΑ.
Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί ότι μεταξύ των τροπολογιών που κατέθεσε ο Γ. Καρατζαφέρης επ’ ευκαιρία της έκθεσης ενταξιακής πορείας της Τουρκίας ήταν να αναγνωρισθούν οι γενοκτονίες των Ποντίων, Μικρασιατών, Κωνσταντινουπολιτών, να ξεκαθαρισθεί η τύχη των 1.619 αγνοουμένων της Κύπρου, να αποσυρθούν τα κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο, να τεθεί εκτός νόμου η φασιστική τουρκική οργάνωση Γκρίζοι Λύκοι, να αναγνωρισθεί αμέσως η Κύπρος από την Τουρκία κ.ά., τροπολογίες οι οποίες είχαν μόνο μερική στήριξη από τους υπόλοιπους Έλληνες Ευρωβουλευτές. Άραγε με τί από τα παραπάνω διαφωνούσαν εκείνοι που δεν στήριξαν τον κ. Καρατζαφέρη;
Επιπλέον, με πρωτοβουλία του κ. Καρατζαφέρη επεσκέφθησαν Ευρωβουλευτές τρεις φορές την Ελλάδα (Βεργίνα, Θερμοπύλες, Αγαθονήσι) οι οποίοι εξέδωσαν ψηφίσματα υπέρ της Ελληνικότητας της Μακεδονίας. Αν αυτά τα πέτυχε ένας Ευρωβουλευτής σε μία από τις μικρότερες ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου, γεννώνται τα εύλογα ερώτηματα: Γιατί δεν έκαναν έστω τα μισά οι υπόλοιποι Ευρωβουλευτές των μεγάλων ομάδων; Τί είναι ικανοί να πετύχουν δύο ικανότατοι Ευρωβουλευτές του ΛΑΟΣ, όπως η κ. Τζαβέλλα και ο κ. Πλεύρης στην επόμενη πενταετία;
Τέλος, οι στόχοι που θέτει ο ΛΑΟΣ για την επόμενη πενταετία είναι ξεκάθαροι. Η ΕΕ πρέπει να προσδιορίσει σαφώς τα νοτιοανατολικά σύνορά της. Εάν αυτό γίνει, στη συνέχεια θα πρέπει να αντιμετωπιστούν σε άλλη βάση οι σχέσεις με την Τουρκία, όσον αφορά την επανεισδοχή λαθρομεταναστών, την απειλή πολέμου (casus belli) αν η Ελλάδα αυξήσει το θαλάσσιο χώρο της στα 12 ν.μ., την κατοχή στην Κύπρο, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, ως παραβιάσεις, κατοχή και απειλές όχι πλέον κατά της Ελλάδος και της Κύπρου αλλά κατά της ΕΕ! Ψηφίζουμε λοιπόν ΛΑΟΣ, στηρίζουμε τις επιλογές του Γ. Καρατζαφέρη, του μόνου Έλληνα πολιτικού αρχηγού με εθνικό όραμα και πραγματικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό που απέδειξε ότι δεν μένει μόνο στα λόγια αλλά επιτυγχάνει έργα που για άλλους φαντάζουν αδύνατα ή αδιανόητα.

Διαγ(κ)ωνισμοί για μία θέση στον απατηλό ήλιο των ελληνικών ΑΕΙ & ΤΕΙ

Για άλλη μια χρονιά χιλιάδες νέοι διαγωνίζονται στις λεγόμενες «Πανελλαδικές Εξετάσεις» και διαγκωνίζονται για μία πολυπόθητη θέση στα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η συσσωρευμένη πνευματική, σωματική και, κυρίως ψυχική, κόπωση, το άγχος και η πίεση ωθούν τους εξεταζομένους νέους στα όρια της αντοχής τους με δυσάρεστα, πολλές φορές, αποτελέσματα για την υγεία και την ψυχική ισορροπία τους, ενώ συχνά αποτελούν την αιτία αποτυχίας στις εξετάσεις αυτές.
Κι όλα αυτά διότι, δυστυχώς, η είσοδος σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ έχει καταστεί συνώνυμη με την επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, ενώ, αντίθετα, η αποτυχία κάποιου να διαβεί την πόρτα κάποιας Ανωτάτης Σχολής θεωρείται ότι δεν αφήνει καμία άλλη πόρτα ανοικτή. ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ!
Για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί, ειδικά στη δύσμοιρη χώρα όπου ζούμε, η απόκτηση ενός πτυχίου ΑΕΙ ή ΤΕΙ, όπως με θλίψη διαπιστώνει κάθε πτυχιούχος λίαν συντόμως μετά την αποφοίτησή του, δεν συνοδεύεται ούτε από άμεση και αξιοπρεπή επαγγελματική αποκατάσταση πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του, ούτε πολύ περισσότερο από αυτά που θα έπρεπε να αποτελούν και στην Ελλάδα τα βασικά εφόδια ενός ακαδημαϊκού πολίτη: την απόκτηση ευρύτερης Παιδείας – κι όχι επαγγελματικής εξειδίκευσης και μόνον – και την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, στοιχεία που θα επέτρεπαν στους νέους πολίτες να διαμορφώσουν ένα καλύτερο μέλλον για την χώρα και την κοινωνία τους.
Δεύτερον, διότι, όπως η πείρα της ζωής αποδεικνύει, ένα πανεπιστημιακό πτυχίο δεν αποτελεί εγγύηση για μία επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία, για υψηλές εργασιακές απολαβές ή για την αληθινή «μόρφωση» ενός ανθρώπου. Εκείνο, λοιπόν, που, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να γνωρίζουν οι διαγ(κ)ωνιζόμενες και οι διαγ(κ)ωνιζόμενοι είναι ότι, ειλικρινά, η επιτυχία στις «Πανελλήνιες» δεν εξισώνεται σε καμία περίπτωση με την επιτυχία και την ευτυχία στο στίβο της ζωής. Συναντώ καθημερινά τόσους ανθρώπους που δεν διαθέτουν πανεπιστημιακούς τίτλους σπουδών (ή που δεν φοίτησαν στα Ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ), αλλά είναι επιτυχημένοι επαγγελματικά και καλλιεργημένοι πνευματικά, όσους και «μορφωμένους» «πτυχιούχους» για τους οποίους αναρωτιέμαι αφενός πως κατάφεραν να εισαχθούν σε κάποια Ανώτατη Σχολή, αφετέρου γιατί φαίνεται να βγήκαν όμοιοι κι απαράλλαχτοι όπως ακριβώς μπήκαν, κοινώς «ξύλα απελέκητα».
Η ευθύνη, βέβαια, για την εικόνα αυτή, δηλαδή του συνωστισμού για μία θέση στην ανώτατη εκπαίδευση και της θλιβερής κατάστασης αυτής της βαθμίδος εκπαίδευσης στη χώρα μας, βαρύνει εξίσου τις κυβερνήσεις και τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση κι εντεύθεν.
Τους μεν εκάστοτε κυβερνώντες, αλλά και αντιπολιτευομένους, διότι δεν κατόρθωσαν να ομονοήσουν, να σχεδιάσουν για βάθος χρόνου και να εφαρμόσουν με συνέπεια και υπευθυνότητα ένα σύστημα πραγματικής Εθνικής Παιδείας (κατά τον τίτλο του αρμοδίου Υπουργείου) και όχι Επαγγελματικής Εκπαίδευσης αμφιβόλου ποιότητος, όπως το ισχύον, αποσυνδέοντας τη βασική εκπαίδευση από τον μονότονο μονόδρομο της εισαγωγής σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Στόχος τόσο της βασικής όσο και της ανώτερης κι ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να είναι κατά πρώτο λόγο η δημιουργία σκεπτομένων πολιτών με σεβασμό για την πατρίδα, τον συνάνθρωπο, τη δημοκρατία, την ατομική ιδιοκτησία, με καλαισθησία και αίσθηση του μέτρου, με ευαισθησία για τις τέχνες και τα γράμματα που προάγουν το ανθρώπινο πνεύμα σε μία πορεία συνάντησης με το θείο. Φυσικά, αυτά μπορούν να επιτευχθούν με τη διδασκαλία της Κλασσικής Ελληνικής Γραμματείας και της Σοφίας των Πατέρων της Ορθοδοξίας και όχι με σκοταδιστικές, καταστροφολογικές, ψευτοκουλτουριάρικες, ολοκληρωτικές – διεθνιστικές και πολυπολιτισμικές, αυτοαποκαλούμενες «προοδευτικές» μεθόδους του Ελληνικού (;) «Παιδαγωγικού Ινστιτούτου».
Βαρύ βεβαίως και το μερίδιο ευθύνης της πλειοψηφίας των Πανεπιστημιακών Διδασκάλων, οι οποίοι έχοντας πολιτικές εξαρτήσεις για την εξασφάλιση και τη διατήρηση της έδρας τους, έχουν εγκαταλείψει τις Σχολές τους στη μοίρα τους, ανεχόμενοι την εκλογή τους από τους φοιτητές (;), την κατάχρηση της – ούτως ή άλλως – παρωχημένης έννοιας του «πανεπιστημιακού ασύλου» από την ακροαριστερά, τις καταλήψεις που αποφασίζει «δημοκρατικά» η μειοψηφία των φοιτητών, τα «πάρτυ» κομματικών νεολαιών σε χώρους διδασκαλίας και τις αισθητικές κακοποιήσεις προσφάτως ανακαινισθαίντων πανεπιστημιακών κτιρίων με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.
Είναι αυτονόητο δε ότι πολιτικοί και πανεπιστημιακοί ευθύνονται από κοινού για την διαιώνιση της βασικής αιτίας αυτών των φαινομένων. Την αρρωστημένη κομματικοποίηση εν αντιθέσει προς την επιθυμητή υγιή πολιτικοποίηση των φοιτητών, οι οποίοι εντασσόμενοι σε κάποια μεγάλη κομματική νεολαία διαπραγματεύονται κι εξασφαλίζουν, ως πανθομολογείται, την επιτυχία στα μαθήματα του εξαμήνου. Αυτά τα φαινόμενα είναι ιδιαιτέρως τραγικά για τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τη λογική, την τεχνολογία, την επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη.
Κρατώντας υπ’ όψιν ότι, κυρίως λόγω της θλιβερής προπεριγραφείσας καταστάσης που επικρατεί στα Ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ, η μη είσοδος σε αυτά σίγουρα δεν αποτελεί το τέλος του κόσμου, εύχομαι καλή επιτυχία στις διαγωνιζόμενες και τους διαγωνιζομένους με την ευχή το πέρασμά τους από τα φοιτητικά έδρανα στα επόμενα χρόνια να αποτελέσει την αφορμή για μία ουσιαστική αλλαγή στην ανώτατη αλλά και στη βασική Παιδεία της Ελλάδος.
Αλλά κι αν δεν επιτύχετε σε αυτές τις «μαθητοβόρες» εξετάσεις, είστε ικανοί για εξίσου καλά ή για πολύ καλύτερα επιτεύγματα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, προερχόμενο από κάποιον που δεν πέτυχε στις «Πανελλαδικές Εξετάσεις»...
Ειλικρινώς,

1821 – 11821

Όταν το έτος - σύμβολο της Εθνικής Παλιγγενεσίας έγινε αριθμός πληροφοριών καταλόγου…

«Υπερβολές!», θα μου πείτε. Ίσως, αλλά είναι ψέμα ότι η τελευταία φορά που ακούσατε μία αναφορά – κι αυτή για εμπορική εκμετάλλευση – στο γεγονός που μας επέτρεψε να υπάρχουμε σήμερα ως κράτος ήταν η διαφήμιση για τη συγκεκριμένη υπηρεσία; Εντάξει, και δυο, τρεις ελληνικές ταινίες που προβάλλονται επετειακά κι επικεντρώνονται περισσότερο στις αισθηματικές περιπέτειες των πρωταγωνιστών της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Η γέννηση του συγχρόνου ελληνικού κράτους για την ιστορία, ειδικά για την ελληνική, είναι χθεσινή. Μόλις 180 χρόνια. Οι παππούδες των παππούδων μας πολέμησαν για την πατρίδα και τη θρησκεία τους, για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και όσα αυτές πρεσβεύουν. Κι όμως, φαίνεται πως 180 χρόνια είναι αρκετά για να λησμονήσουμε τους αγωνιστές του ‘21, οι οποίοι, με τη λιγοστή μόρφωση του κρυφού σχολειού, συνειδητοποίησαν και διαφύλαξαν σε 400 χρόνια σκλαβιάς ότι είναι απόγονοι του Λεωνίδα, του Πλάτωνα, και του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι έχουν χρέος να επαναστατήσουν και να πολεμήσουν όπως εκείνοι, και ή να πεθάνουν ή να ζήσουν ελεύθεροι. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης γράφει στα απομνημονεύματά του: «Χωρὶς ἀρετὴ καὶ πόνο εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκεία τους ἔθνη δὲν ὑπάρχουν. Καὶ προσοχὴ νὰ μὴν τοὺς ἀπατάγη ἡ ῾διοτέλεια. Καὶ ἂν σκοντάψουν, τότε εἰς τὸν κρεμνὸν θὰ πηγαίνουν, καθὼς τὸ πάθαμεν ἐμεῖς. Ὅλο εἰς τὸν κρεμνὸν κυλάμεν κάθε ῾μέρα.»
Δυστυχώς, ήδη από τότε είχαμε σκοντάψει στην ιδιοτέλεια των πολιτικών και πολιτιστικών ταγών, οι οποίοι αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της ατομικής υλιστικής ευδαιμονίας τους, εξυπηρετούν εκουσίως ή ακουσίως το σχέδιο του σύγχρονου Σουλτάνου – την Παγκοσμιοποίηση της Νέας Τάξης, η οποία χρησιμοποιώντας ως όχημα την πολυπολιτισμικότητα, πότε βίαια και πότε υποσυνείδητα, επιχειρεί να υποτάξει το πνεύμα, δημιουργώντας νέους γενίτσαρους.
Η γλώσσα, η θρησκεία, η ιστορία, ο πολιτισμός είναι αυτά που κρατούν ενωμένο κάθε λαό και αποτελούν την πυξίδα του για να του δείχνουν από που ξεκίνησε, τί κατόρθωσε και για που προορίζεται. Οι Έλληνες όταν υπηρέτησαν αξίες και ιδανικά όπως η ελευθερία, η αρετή, η ευδαιμονία στην ολιγάρκεια, ο πλουτισμός του πνεύματος και όχι της ύλης μεγαλούργησαν και φώτισαν τον κόσμο. Αυτό, όμως, ενοχλεί. Κατά τον Κίσινγκερ αυτά τα στοιχεία καθιστούν τους Έλληνες δυσκολοκυβέρνητους: «Ο Ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα …».
Η γλώσσα μας αλλοιώνεται συνεχώς αφού αποσυνδέθηκε βίαια από τη φυσική της μητέρα - την αρχαία ελληνική, η ιστορία μας πρέπει να γράφεται και να διαμορφώνεται έτσι ώστε να μην ενοχλεί τους «καλούς» μας γείτονες, η διδασκαλία της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας που διαφύλαξε την ελληνικότητα των σκλαβωμένων Ελλήνων τέσσερις αιώνες γίνεται προαιρετική (;). Έτσι, η Παιδεία μετατρέπεται σε στείρα εκπαίδευση παραγωγής ρομπότ γνώσεων και όχι μορφωμένων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας διατηρούνται μεθοδικά στην αφάνεια από το σύστημα των ΜΜΕ, το οποίο προωθεί το νέο πρότυπο κοινωνικής καταξίωσης: την εύκολη ανάδειξη των νέων σε αστέρες με στόχο τη φήμη και τα λεφτά. Κλασική κι ελληνορθόδοξη μόρφωση είναι too much (υπερβολικά) κατά την νεοτάτην νεοελληνικήν!
Κερδισμένοι, πρόσκαιρα και μόνον υλικά, οι σύγχρονοι ιδιοτελείς πρωταγωνιστές: πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες. Χαμένοι, όλοι οι υπόλοιποι στους οποίους οι παραπάνω πρωταγωνιστές δίδαξαν τον ατομισμό και των ωχαδερφισμό, χαμένοι, κατ’ επέκταση, η Ελλάδα και ο παγκόσμιος πολιτισμός των ιδιαιτέρων εθνικών ταυτοτήτων και παραδόσεων.
Η επικαιρότητα της Επανάστασης του ’21 έγκειται στην ανάγκη για πνευματική και ηθική επανάσταση. Αιτία της οικονομικής κρίσης που διανύουμε ήταν η απληστία κάποιων προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα ποσοστά από την έγκριση επισφαλών δανείων και η απάτη κάποιων άλλων που τα μετέτρεψαν σε επενδυτικά προϊόντα. Η απληστία και η εξαπάτηση, όμως, είναι στοιχεία του χαρακτήρος των ανθρώπων και η συγκέντρωση υλικών αγαθών το πρότυπο της εποχής μας. Επομένως, η κρίση είναι μάλλον κρίση ήθους και αξιών.
Ας έχουμε λοιπόν πρότυπα όπως ο Μακρυγιάννης, ο οποίος γράφει: «Εκεί οπούφκιαχνα τις θέσες εις τους Μύλους (Κοντά στο Ναύπλιο) ήρθε ο Ντερνυς (Γάλλος Στρατιωτικός) να με ιδή. Μου λέγει. 'Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες. Τι πόλεμον θα κάνετε με τον Μπραϊμη αυτού;' - Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κι' εμείς, όμως είναι δυνατός ο θεός όπου μας προστατεύει. Και θα δείξωμεν την τύχη μας σ' αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη, παρηγοριόμαστε μ' ένα τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Κι όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν».

Το υπερήφανο ΟΧΙ του 1940 και τα οσφυοκαμπτικά NΑΙ του σήμερα.

Τότε, την 28η Οκτωβρίου 1940, η κυβέρνηση της Ελλάδος είπε «ΟΧΙ» στον φασιστικό επεκτατισμό εκφράζοντας στο ακέραιο τα αισθήματα και το φρόνημα του λαού, ο οποίος επιβεβαίωσε αυτή την απάντηση σπεύδοντας «με το χαμόγελο στα χείλη» στο πολεμικό μέτωπο.
Τώρα, φθάνοντας στον Οκτώβριο του 2008, οι γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις, αγνοώντας και περιφρονώντας την ιστορία, τις ηθικές αξίες, τους οραματισμούς και τις αγωνίες του Ελληνισμού, επιδίδονται σε έναν συναγωνισμό καταρράκωσης του φρονήματος των Ελλήνων λέγοντας:
ΝΑΙ στις επεκτατικές διαθέσεις των Σκοπιανών με την αυθαίρετη κατάργηση της απόφασης του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, η οποία δεν αποδεχόταν την ύπαρξη του όρου «Μακεδονία» ή παραγώγου του ως συνθετικού της ονομασίας των Σκοπίων, και την αποδοχή εξωθεσμικών διαδικασιών διαπραγμάτευσης.
ΝΑΙ στην υποστήριξη της αντιπυραυλικής ασπίδας με στόχο τη Ρωσία που προωθούν οι Η.Π.Α. στην Ευρώπη, αφού η πρώτη και η μόνη που έσπευσε να δηλώσει τη στήριξη αυτού του σχεδίου εντός της Ε.Ε. ήταν η ελληνίδα Υπουργός Εξωτερικών!
ΝΑΙ στην, μετά τα Ίμια, καθιέρωση γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο από τον κ. Σημίτη – στις οποίες δεν επιτρέπεται να εισέλθουν έλληνες ψαράδες – αφού τη Γαλανόλευκη θα μπορούσε, κατά τον κ. Πάγκαλο, «να την πάρει ο αέρας». Στη Βόρειο Ήπειρο τον χειμώνα του 1940 δεν φυσούσε κ. Πάγκαλε;
ΝΑΙ στην ιστορικά και νομικά απαράδεκτη χρήση του όρου «Τουρκική» για τη «Μουσουλμανική» μειονότητα στη Θράκη, η οποία θέτει τις βάσεις για Αττίλα Νο 3 στη Θράκη.
ΝΑΙ στον προπηλακισμό της ηρωίδος Ελληνίδας – Χριστιανής δασκάλας Χαράς Νικοπούλου, αφού δεν υπάρχει έντονη και ουσιαστική καταδίκη των εις βάρος της επιθέσεων και επίσημη, έμπρακτη στήριξή της από την ελληνική Πολιτεία.
ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν για την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου και τη νομιμοποίηση, με τη συναίνεση της Ελλάδος, των στρατευμάτων εισβολής και κατοχής, προσβάλλοντας τους μαχητές, τους πεσόντες και τους αγνοουμένους του 1974.
ΝΑΙ στην απασχόληση για επιβίωση με 700 Ευρώ, αντί για αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία που θα εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και θα δημιουργεί προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος της υπογεννητικότητας, το οποίο εξελίσσεται σε κίνδυνο Εθνικής Ασφαλείας.
ΝΑΙ στην παραχάραξη της ιστορίας και τη βεβήλωση της ιστορικής μνήμης με βιβλία που διδάσκουν στα Ελληνόπουλα ότι η πυρπόληση της Σμύρνης και οι νεκροί του Μικρασιατικού Ελληνισμού οφείλονται σε συνωστισμό.
ΝΑΙ στην εξαγωγή λαμπρών ελλήνων επιστημόνων αντί για τη δημιουργία υποδομών επιστημονικής έρευνας στη χώρα μας που θα αναδείξουν τα επιστημονικά ταλέντα και θα απαξιώσουν τα εξευτελιστικά για τους νέους talent shows.
ΝΑΙ στην ανεξέλεγκτη εισροή και νομιμοποίηση λαθρομεταναστών, η οποία ευθύνεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό για την αύξηση της εγκληματικότητας και τις πρωτοφανείς πράξεις βίας από συμμορίες αλλοδαπών που λυμαίνονται το κέντρο της πρωτεύουσας.
ΝΑΙ στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και της πολτοποίησης ιστορικών πολιτισμών και εθνών.
ΝΑΙ στην εξαντλητική επιβολή φόρων στους μη έχοντες και στην ανοχή του αδικαιολόγητου και ανήθικου πλουτισμού κουμπάρων και υπουργών.
ΝΑΙ στις κατασχέσεις και στο ξεσπίτωμα βιοπαλαιστών παρέχοντας ταυτόχρονα ανεξέλεγκτα 28 δις ευρώ για τη στήριξη των τραπεζών που κάνουν αυτές τις κατασχέσεις. Το κοινωνικό κράτος ευαισθητοποιείται για τους τραπεζίτες αλλά όχι για τους πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και μένουν χωρίς στέγη.
ΝΑΙ στη μετατροπή του κοινοβουλευτισμού σε οικογενειακή επιχείρηση εξυπηρέτησης συμφερόντων εκτός και εντός συνόρων.
Εδώ και καιρό το χαμόγελο έχει σβήσει από τα χείλη 10 εκατομμυρίων Ελλήνων και αποτελεί προνόμιο ολίγων οικογενειών που έχουν αναγάγει σε επιστήμη την κληρονομικώ δικαίω διακυβέρνηση και εκμετάλλευση αυτού του τόπου. Η Ελλάδα όμως ποτέ δεν πεθαίνει, όσους Εφιάλτες και να γνωρίσει. Η φλόγα του ΟΧΙ του 1940 υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει… Χρόνια πολλά και λεύτερα!

ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΗ – ΟΧΙ ΚΑΤΗΡΓΗΜΕΝΗ

«Καποδίστριας ΙΙ»: Η Ευρυτανία μας χρειάζεται όλους ενωμένους!


Ύστερα κι από τις τελευταίες εξαγγελίες του αρμοδίου Υπουργού η νέα διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας με την εφαρμογή του «Καποδίστρια 2» είναι πλέον δεδομένη. Η υλοποίηση του «Κ. 2» θα περιλαμβάνει ευρύτερες συνενώσεις δήμων, καθώς και συνενώσεις νομών και θα συμπεριλάβει φυσικά και το νομό μας, με μάλλον δυσμενείς συνέπειες. Η Ευρυτανία, όμως, συγκεντρώνει χαρακτηριστικά βάσει των οποίων θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ιδιώνυμη περίπτωση. Προς τούτο υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση, η οποία είχε διατυπωθεί και στο παρελθόν, και την οποία, δυστυχώς, δεν είδαμε προβάλλουν στα σχετικά fora οι αρμόδιοι εκπρόσωποι του νομού.
Βασική προσέγγιση των εκπροσώπων μας σε σχετικές συζητήσεις, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου, ήταν (α) ότι ο κυοφορούμενος θεσμός του Περιφερειάρχη θα πρέπει να είναι αιρετός και (β) ότι ο νομός Ευρυτανίας είναι ανοικτός για συνένωση-προσάρτηση σε οποιονδήποτε όμορο μεγαλύτερο νομό. Από τα ίδια δε δημοσιεύματα διαφαίνεται διαμάχη ως προς το αν θα προσαρτηθεί ο νομός μας στην Αιτωλοακαρνανία ή την Φθιώτιδα... Πέραν τούτων, ουδέν! Δηλαδή, σε σχέση με την προοπτική της Ευρυτανίας εντός του Κ. 2 προκρίνεται το αν ο Περιφεριάρχης θα εκλέγεται ή όχι; Ίσως, αυτό να ενδιαφέρει κάποιους από τους ασχολούμενους με τα κοινά, σίγουρα πάντως δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα που απασχολεί τους Ευρυτάνες.
Προκαλεί δε εύλογη απορία και ερωτηματικά γιατί η Ευρυτανία δεν διεκδικεί, επιτέλους, ό,τι είναι δίκαιο και συμφέρον για την ίδια αλλά αγωνιά σε ποιον όμορο νομό θα προσκοληθεί ωσάν ο πτωχός συγγενής. Η προσφορότερη λύση για την ομαλότερη ένταξη του νομού στη νέα φάση διοικητικής αναδιάρθωσης φαίνεται να είναι η διεύρυνση του νομού με την προσάρτηση σε αυτόν ορεινών περιοχών από τους όμορους νομούς που αποτελούν φυσική γεωγραφική συνέχεια των βουνών της Ευρυτανίας, ώστε ο διευρυμένος πλέον νομός Ευρυτανίας να αντιμετωπίζεται ως ένας «ορεινός» νομός με ιδιαίτερες ανάγκες, που θα μπορεί, επίσης, να προσφέρει ιδιαίτερα προϊόντα, υπηρεσίες κι επαγγελματικές ευκαιρίες. Σημειώνεται δε ότι αυτή η πρόταση δεν ακούγεται για πρώτη φορά, αλλά είχε διατυπωθεί παλαιότερα (1998) σε σχετική ημερίδα με τίτλο «Ευρύτερη Ευρυτανία» (βλ. «Ευρυτανικός Τύπος» 10.10.2007).
Σκοπός δε μίας τέτοιας διεύρυνσης θα είναι η ανάδειξη του ιδιαίτερου χαρακτήρα και πολιτισμού της αποκλειστικά ορεινής αυτής περιφέρειας ή νομαρχίας και η εφαρμογή ενός μοντέλου ανάπτυξης προσαρμοσμένου στις ιδιομορφίες, τις ανάγκες και τις δυνατότητες μιας τέτοιας περιοχής. Μία τέτοια Ευρυτανία, με τις κατάλληλες υποδομές – την υλοποίηση των οποίων θα μπορεί να διεκδικήσει μόνο ως αυθύπαρκτη διοικητική περιφέρεια και όχι ως ο πτωχός συγγενής μίας περιφερείας στην οποία θα έχει προσκολληθεί – θα μπορέσει να αποτελέσει πρότυπο οικολογικού παραδείσου προστατευομένου από Διεθνείς Συνθήκες και Οργανισμούς για την προστασία του περιβάλλοντος, μοντέλο ανάπτυξης ήπιου εναλλακτικού ορεινού τουρισμού, έδρα Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Επιπέδου Σχολής με ειδίκευση στις υπηρεσίες ορεινού τουρισμού ή/και ορεινών βιολογικών καλλιεργειών, ορεινής δασοπονίας κ.ά.
Είναι αναμφισβήτητο ότι η Ευρυτανία είναι ο πιο παραμελημένος νομός, τουλάχιστον στη Νότια Ελλάδα. Προσωπικώς, με λυπεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι το κύμα εσωτερικής μετανάστευσης από την εποχή του πατέρα μου – δεκαετία του ’50 – συνεχίζεται και σήμερα με νέους της γενιάς μας, μειώνοντας τραγικά και με γεωμετρική πρόοδο τους μονίμους κατοίκους του νομού μας. Ταυτόχρονα, η έλλειψη στοιχειωδών υποδομών (οδικό δίκτυο, σύγχρονες τηλεπικοινωνίες, επαγγελματικές δυνατότητες κ.ά.) αποτρέπουν νέους καταγόμενους από την Ευρυτανία να επανεγκατασταθούν στον τόπο καταγωγής των. Είναι αδιανόητο για ένα νομό, τον οποίον επισκεπτόμενοι πολλοί πολιτικοί και άλλοι θαυμάζουν, εκθειάζοντας παράλληλα το μοναδικά πανέμορφο και αμόλυντο ευρυτανικό τοπίο, να μην έχει σύχρονο οδικό δίκτυο με κραυγαλέο παράδειγμα την, τουλάχιστον ύποπτη και σίγουρα εγκληματική για την τύχη του νομού, καθυστέρηση ολοκλήρωσης της «Παραμεγδοβίου Οδού» κατά έναν και πλέον αιώνα!!! Αυτά, όμως, μπορεί η Ευρυτανία να τα διεκδικήσει ως αυθύπαρκτη διευρυμένη ορεινή διοικητική περιφέρεια, διαχειριζόμενη προγράμματα προσαρμοσμένα στις ανάγκες της και όχι ως ένας ακόμη δήμος ενός μεγαλυτέρου νομού.
Στοιχεία του χαρακτήρος των Ευρυτάνων όπως η λεβεντιά, η αξιοπρέπεια, το ανυπότακτο πνεύμα, η μαχητικότητα, η ικανότητα για δημιουργία από το μηδέν σε ξένους τόπους, αλλά κυρίως η αγάπη για μία ιδιαίτερη πατρίδα γεμάτη δύσκολα προσβάσιμους και καλλιεργήσιμους ορεινούς όγκους, που λίγοι μπορούν να την κατανοήσουν, επιβάλλουν τη διεκδίκηση, έστω και τώρα, μιας καλύτερης προοπτικής για την Ευρυτανία σε κάθε επίπεδο. Αν η Ευρυτανία απορροφηθεί από κάποιον μεγαλύτερο γειτονικό νομό, είναι πλέον ή βέβαιον ότι θα είναι και πάλι η «ριγμένη» της υπόθεσης, αφού είναι νόμος της κοινωνίας που ζούμε ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Οι παππούδες και οι πατεράδες μας υπήρξαν πρωτοπόροι στους αγώνες για ανεξαρτησία από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας έως και τον πρόσφατο αντιστασιακό αγώνα κατά του ναζισμού και του φασισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ανυπότακτου πνεύματος των Ευρυτάνων αποτελεί το γεγονός ότι ενώ πολλά τοπωνύμια επαναλαμβάνονται στον Ελλαδικό χάρτη, τα Άγραφα, λόγω της ιδιαίτερης ιστορίας τους, απαντώνται μόνο στην περίκλειστη από ορεινούς όγκους Ευρυτανία. Αδικούμε την προγονική μας παρακαταθήκη αν θεωρούμε ότι συμπατριώτες μας σε άλλα μέρη της Ελλάδος από βορά έως νότο, μπόρεσαν και αντιστάθηκαν στον «Καποδίστρια 1» παραμένοντας «Κοινότητες», ενώ οι Ευρυτάνες με αυτή την ιστορική παρακαταθήκη και προσφορά στην Ελλάδα δεν μπορούν να ανατρέψουν σχέδια τεχνοκρατών των Βρυξελλών, της Αθήνας ή από όπου αλλού προέρχονται, που στοχεύουν όχι στη βελτίωση των συνθηκών ζωής και την ανάπτυξη των νέων διοικητικών περιοχών που θα προκύψουν, αλλά στον συγκεντρωτικό, ολοκληρωτικό έλεγχό τους από την Ελληνική και κατ’ ουσίαν από την Ευρωπαϊκή κεντρική διοίκηση με συνέπεια τον τελειωτικό μαρασμό τους. Αν μας έχει μείνει κάτι για να υπερηφανευόμαστε σήμερα σε αυτή τη χώρα είναι η ιστορική μας κληρονομία, ιδιαιτέρως δε όσον αφορά την ανάδειξη και την υπεράσπιση αξιών και αρχών όπως η δημοκρατία και η ελευθερία, σωματική και, κυρίως, πνευματική. Οι αρχές αυτές ήταν τα θεμέλια για την ανάπτυξη του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού και του αποκαλουμένου σήμερα «Ευρωπαϊκού κεκτημένου».
Εναλλακτική πρόταση για τον νομό μας υπάρχει! Αρκεί να τη διεκδικήσουμε. Στο κάτω-κάτω ως ο νομός με τη μεγαλύτερη, ίσως, και κυρίως με τη συνεχιζόμενη εσωτερική μετανάστευση λόγω ανυπαρξίας κινήτρων και υποδομών για τους νέους δεν τους οφείλουμε κι άλλα. Αντίθετα, μας οφείλουν!
Εν όψει της προδιαγεγραμμένης – ούτως ή άλλως – καταργήσεως του νομού, δεν περισσεύει χώρος για μικροπολιτικές επιδιώξεις και σκοπιμότητες. Η Ευρυτανία μας έχει ανάγκη όλους, ενωμένους και μαχητικούς!
Γι’ αυτό κρίνεται αναγκαία η άμεση συγκρότηση διακομματικής επιτροπής με συμμετοχή εκπροσώπων των παραγωγικών τάξεων και πολιτιστικών φορέων του νομού και επικεφαλής τους εκπροσώπους του νομού σε κοινοβουλευτικό και νομαρχιακό επίπεδο, η οποία θα προβάλλει και θα προωθήσει με κάθε τρόπο και σε κάθε επίπεδο – ακόμη και σε Ευρωπαϊκό – την πρόταση για διεύρυνση των υφισταμένων ορίων του νομού με σκοπό τη δημιουργία μίας ιδιαίτερης «ορεινής περιφέρειας» με κίνητρα για την παραμονή και την εγκατάσταση πληθυσμού σε αυτή και την περαιτέρω ανάπτυξή της με δραστηριότητες επικεντρωμένες στην ορεινή της μορφολογία.

ΜΕΤΑ-ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Τουλάχιστον το κατάλαβαν!

Τις τελευταίες ημέρες όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι και πολιτικοί, όλων των δεινοσαυρικών πολιτικών αποχρώσεων διαπιστώνουν το τέλος του μεταπολιτευτικού κύκλου και κάνουν τις ανάλογες κινήσεις. Αφορμή; Η Ζαχοπουλειάδα. Βαθύτερα διαφαινόμενα αίτια; Η διατήρησή τους στο μετά-μεταπολιτευτικό σκηνικό που κυοφορείται. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι πολιτικοί και των δύο «μεγάλων» – υπερηλίκων μάλλον – κομμάτων εξουσίας καταγγέλουν τον ίδιο τους τον εαυτό αναγνωρίζοντας ότι οι πολίτες δεν τους εμπιστεύονται πλέον. Άργησαν να το καταλάβουν!
Ο Πρωθυπουργός έχει εγκλωβιστεί με τη βοήθεια του στενού περιβάλλοντός του, σε μία άνευ προηγουμένου κατάσταση διαπλοκής πολιτικής-δημοσιογραφίας-δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα, η άλλη αρχηγική οικογένεια της ΝΔ κινείται δυναμικά προς την καρέκλα της προεδρίας – πρωθυπουργίας φροντίζοντας να την κάνει να τρίζει. Και δικαιωματικά, αφού με συνέπεια υποθάλπτει τις αντικειμενικά ορθές κινήσεις του Πρωθυπουργού στην εξωτερική αμυντική και ενεργειακή πολιτική, δηλώνοντας με κάθε ευκαιρία μέσω της Υπ. Εξ. την υποτέλειά της στη Νέα Τάξη και τον υπερατλαντικό νταβατζή της περιοχής. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρά την επανεκλογή του παραμένει ανύπαρκτος, ενώ ο ηττημένος αντιπαλός του, σαφώς από ιδιοτέλεια, ετοιμάζει «νέο» κόμμα ή κώμα, χωρίς να πείθει ότι δεν αποτελεί και δεν θα παραμείνει μέρος του κατεστημένου. Στο ΚΚΕ η αντιπροσωπεία του υπαρκτού σοσιαλισμού περιμένει ματαίως την επαναλειτουργία του εργοστασίου, ενώ στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιχειρούν ανανέωση μόνο σε επικοινωνιακό επίπεδο παίζοντας το χαρτί του «νέου και ωραίου», πάντα στα πλαίσια των βαθύτατα δημοκρατικών διαδικασιών της ευρύτερης αριστεράς που παραδίδει το αρχηγικό δαχτυλίδι α-λα ΠΑΣΟΚ.
Όλα αυτά την ώρα που κρίσιμα ζητήματα για την κοινωνία και τη χώρα περνούν στα ψιλά. Ασφαλιστικό, εργασιακές προοπτικές για τους νέους, Σκοπιανό, «τουρκικές» μειονότητες, γκρίζες ζώνες για την τσιπούρα, διαφθορά και διαπλοκή στη δημόσια ζωή. Οι εξελίξεις τους προσπερνούν!
Ο λαός έχει μιλήσει εδώ και τέσσερις μήνες στέλνοντας στη Βουλή τον ΛΑ.Ο.Σ., το μόνο κόμμα που μίλησε προεκλογικά για το τέλος του μεταπολιτευτικού κύκλου. Οι πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι τα αγκιστρωμένα γύρω από το μερίδιό τους στην ακυβέρνητη – διακυβέρνηση της χώρας κόμματα δεν μπορούν πλέον να τους προσφέρουν τίποτα.Η ελεγκτική και μαχητική, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, και συνεπής ως προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στάση της κοινοβουλευτικής ομάδος του ΛΑ.Ο.Σ. επιβεβαιώνουν την ορθότητα της επιλογής των πολιτών που αντιλήφθηκαν την 16η Σεπτεμβρίου ότι μόνο οι θέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. και η διορατικότητα του Γιώργου Καρατζαφέρη ανταποκρίνονται στα κελεύσματα των καιρών και της ιστορίας. Αν συνεχισθούν έτσι οι εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό η πρόβλεψη του Προέδρου για 50μελή κοινοβουλευτική ομάδα μετά τις επόμενες εκλογές θα αποδειχθεί μάλλον συγκρατημένη.

«Ως ουν Λυαίου καθείλες την έπαρσιν,
εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα»

Οι παραπάνω στίχοι από το απολυτίκιο του Αγίου Δημητρίου, προσφιλής έκφραση και πολιτική πρόβλεψη του συγχωριανού και πολύτιμου συμπαραστάτη κατά τις περιοδείες μας στα χωριά της Ευρυτανίας Θανάση Λόζου, περιγράφουν περιεκτικά και εύστοχα το αποτέλεσμα των εκλογών.
Η έπαρση του δικομματισμού δέχθηκε καίριο πλήγμα ενώ ο ενθαρρυμένος από τη λαϊκή εντολή ΛΑϊκΟΣ Νέστορας εισέρχεται δυναμικά στο στάδιο του Εθνικού Κοινοβουλίου.
Η συμπεριφορά και η εν γένει αντιμετώπιση του πολιτικού κατεστημένου από το εκλογικό σώμα κατά την εκλογική διαδικασία της περασμένης Κυριακής εκτιμώ ότι δίνει μήνυμα αισιοδοξίας για το μέλλον, ιδιαιτέρως από τη νεολαία.
Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των εκλογών του 2007 με εκείνα του 2004 παρατηρούνται απώλειες στην εκλογική δύναμη και των δύο κομμάτων εξουσίας. Η ΝΔ απώλεσε 3,5 μονάδες σε σχέση με την εκλογική της δύναμη το 2004, ενώ το ΠΑΣΟΚ 2,5 περίπου μονάδες. Εάν δε συνυπολογίσουμε ότι στο τελικό ποσοστό της ΝΔ έχει προστεθεί το ποσοστό των κομμάτων που μένουν εκτός Βουλής και τα λευκά η πραγματική διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων διαμορφώνεται περίπου στο 1%. Επομένως, και οι δύο είναι οι μεγάλοι χαμένοι.
Επιπλέον, παρατηρείται σημαντική αποχή που αγγίζει το ποσοστό του 25% επί των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και άνοδος των κομμάτων της αριστεράς, η οποία μάλλον οφείλεται σε διαρροή ψηφοφόρων από το συγγενικό ΠΑΣΟΚ ως ψήφος διαμαρτυρίας για την ανικανότητα άσκησης αποτελεσματικής αντιπολίτευσης και διεκδίκησης επί ίσοις όροις της διακυβέρνησης της χώρας.
Η σημαντικότερη, βεβαίως, εξέλιξη των εκλογών είναι η δυναμική είσοδος του ΛΑ.Ο.Σ. στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με δέκα έδρες και η καθιέρωσή του δι’ αυτού του τρόπου ως ρυθμιστή του πολιτικού σκηνικού, γεγονός άλλωστε που είχε διαπιστωθεί ήδη κατά την προεκλογική περίοδο. Η στήριξη του ΛΑ.Ο.Σ. δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται αφοριστικώς ως ψήφος διαμαρτυρίας και μόνο. Πιθανόν να ενέχει και αυτό το κριτήριο. Η αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, πάντως, είναι ότι ο ΛΑ.Ο.Σ., μετά από επτά χρόνια συνεπούς ανοδικής πορείας, είναι το μόνο ΝΕΟ κόμμα που εισέρχεται δυναμικά στη Βουλή, έχοντας να προτείνει όχι αντίδραση για την αντίδραση αλλά ουσιαστικές και ξεκάθαρες θέσεις σε όλα τα θέματα. Συναίνεση αλλά και σθεναρή αντίσταση όπου απαιτείται, πάντα με γνώμονα το τελικό όφελος της πατρίδας και της κοινωνίας.
Ο ελληνικός λαός αρχίζει, και το έδειξε, να μην αντέχει πλέον την επί δεκαετίες καταδυνάστευσή του από την οικογενειοκρατία, τον εμπαιγμό με την προεκλογική υφαρπαγή της ψήφου και το μετεκλογικό βόλεμα των ημετέρων, την εθνική μειοδοσία, την υπονόμευση της εθνικής παιδείας και την πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση. Είναι χαρακτηριστικό, κατά ομολογία ψηφοφόρων και δημοσιογράφων, ότι μόνο ο Πρόεδρος και τα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. δεν χρησιμοποιούν ξύλινη πολιτική γλώσσα αλλά μιλούν ευθέως, επί της ουσίας και χωρίς περιστροφές. Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι η νέα, προοδευτική, ελπιδοφόρα πρόταση που ξέφυγε από τις αριστερο-δεξιές αγκυλώσεις, έδωσε την πρώτη γροθιά στο πολιτκό κατεστημένο, μέσω των εκλογέων του, κι έχει τοποθετηθεί σαφώς στη νέα παγκόσμια πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται μεταξύ υποστηρικτών και πολέμιων της νεοταξικής, ισοπεδωτικής Παγκοσμιοποίησης. Για τους λόγους αυτούς, εξάλλου, οι ψηφοφόροι που εμπιστεύτηκαν τον ΛΑ.Ο.Σ. είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους οι νέοι σε ηλικία εκλογείς, οι οποίοι απογοητευμένοι από το παρόν, απέρριψαν το παρελθόν και αγωνιούν για το μέλλον.
Το ράπισμα στον αλαζόνα και στείρο δικομματισμό και η εμπιστοσύνη σε νέες, υγιείς πολιτικές δυνάμεις όπως ο ΛΑ.Ο.Σ., ιδιαίτερα από τους νέους, δίνει ένα αξιοπρόσεκτο μήνυμα και αποτελεί φωτεινή ελπίδα για το μέλλον της χώρας. Είναι σίγουρο, όπως απεδείχθη άλλωστε στην Ευρωβουλή, ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν θα διαψεύσει όσους τον εμπιστεύθηκαν.
Προσωπικά, ευχαριστώ όσους Ευρυτάνες με τίμησαν με την ψήφο τους και δεσμεύομαι ότι θα καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε σε συνεργασία μαζί τους να προωθώ τα ζητήματα της Ευρυτανίας προς ανάδειξη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΛΑ.Ο.Σ.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ!
Αρκετά χρόνια μετά, ο Αντώνης Σαμαράκης παραμένει επίκαιρος. Ιδιαιτέρως δε όταν στην «ειρηνική» (;) Ελλάδα του 2007 μ.Χ. θρηνούμε, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφεται το παρόν, 64 νεκρούς από την εθνική τραγωδία των τελευταίων ημερών, ο θάνατος των οποίων οφείλεται σε πυρκαϊές!!! Ο κρατικός μηχανισμός της μεταπολίτευσης, μετά την «αλλαγή», τον «εκσυγχρονισμό» και την «επανίδρυση του κράτους», στέκεται θεατής, ανίκανος να αντιδράσει αποτελεσματικά, ανήμπορος να υπερασπιστεί τη ζωή και τις περιουσίες των ανθρώπων, τον φυσικό και ιστορικό πλούτο της χώρας μας, την ίδια την εθνική μας ασφάλεια απέναντι σε ένα νέο είδος πολεμικής επίθεσης εξαπολυομένης από έναν «άγνωστο» εχθρό, τον οποίο αδυνατούν να εντοπίσουν και να αντιμετωπίσουν οι φανερές και μυστικές αρμόδιες υπηρεσίες αυτού του «κράτους», αν αυτό δικαιούται να χαρακτηρίζεται κράτος.
Η συλλογή πληροφοριών και ο σχεδιασμός πρόληψης ήταν μάλλον ανύπαρκτα χωρίς να διερευνηθούν και να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν σχετικές προ διμήνου προειδοποιήσεις προς την κυβέρνηση. Όπως απεδείχθη, κατόπιν εορτής βέβαια, αν από τότε είχαν ξεκινήσει περιπολίες στα δάση της πατρίδος μας, πολλοί εμπρηστικοί μηχανισμοί θα είχαν βρεθεί, πολλές φωτιές θα είχαν σβηστεί εν τη γεννέσει τους και πιθανόν αρκετοί εμπρηστές θα είχαν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω. Ακόμα, όμως, και όταν έγινε αντιληπτό ότι πρόκειται για κάτι οργανωμένο η κινητοποίηση ήταν ανεπαρκής. Γιατί δεν λειτούργησε αποτελεσματικά ο μηχανισμός Πολιτικού Σχεδιασμού Εκτάκτων Αναγκών; Μήπως γιατί ποτέ δεν είχε δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητά του; Γιατί ο στρατός δεν κλήθηκε, έστω και τότε, να περιπολεί στα δάση που ήταν ακόμα ανέπαφα από τη φωτιά; Γιατί δεν κινητοποιήθηκαν οι εφεδρείες του στρατεύματος, έστω σε εθελοντική βάση; Γιατί, εφόσον κηρύχθηκε από την κυβέρνηση κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τα μηχανήματα του Μηχανικού, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν χρησιμοποιήθηκαν και δεν χρησιμοποιούνται, έστω και σήμερα, για τη διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών; Γιατί ο Α/ΓΕΕΘΑ κλήθηκε να συντονίσει τις επιχειρήσεις την τέταρτη μέρα από τον χώρο της καταστροφής και όχι από το κέντρο επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ, έχοντας μάλιστα μόλις αναλάβει καθήκοντα αφού ο προκάτοχος του «επιστρατεύτηκε» από την κυβέρνηση ως υποψήφιος βουλευτής; Ερωτήματα κοινής λογικής.
Οι συμπατριώτες μας που εθίγησαν από αυτή την πολεμική καταστροφή σίγουρα βασανίζονται από πολλά «γιατί»; Οι υπόλοιποι Έλληνες ανησυχούν για το πότε θα έρθει η σειρά τους. Το ίδιο αγωνιώδες ερώτημα και ανησυχία με κυριεύει όταν αναλογίζομαι ότι αυτό θα μπορούσε ή μπορεί να συμβεί στα παρθένα δάση της ιδιαίτερης πατρίδας μου της Ευρυτανίας…
Ίσως, όμως, τα χειρότερα να έπονται. Ίσως, βιώνουμε την πρώτη φάση ενός στρατιωτικά οργανωμένου σχεδίου αποψίλωσης της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας, κατά την «προφητεία» της Προέδρου της Βουλής. Αντικρύζοντας αυτό το θαμπό και αβέβαιο σκηνικό οι Έλληνες ζητούν μία φωτεινή ελπίδα, την οποία σίγουρα δεν μπορούν να προσφέρουν εκείνοι που δεν φρόντισαν να προλάβουν το κακό με την απορρόφηση εγκεκριμένων κονδυλίων της Ε.Ε. για έργα πυροπροστασίας.
Για όσους τολμούν να σκέπτονται ελεύθερα η ελπίδα αυτή ενσαρκώνεται στην προσπάθεια του ΛΑ.Ο.Σ., ο οποίος ενώνει τους Έλληνες ανεξαρτήτως κομματικών αφετηριών που ανήκουν στον περασμένο αιώνα, και στο αγώνα του Γιώργου ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, του μόνου πολιτικού άνδρα της σύγχρονης Ελλάδας που απέδειξε έμπρακτα στο Ευρωκοινοβούλιο ότι αντιστέκεται στις μεθοδεύσεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της παγκοσμιας πολτοποίησης των εθνικών ταυτοτήτων των λαών, δίνοντας διαρκείς σκληρές μάχες υπέρ των εθνικών μας δικαίων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Επιτακτική ανάγκη και οιωνός αισιοδοξίας για τη σωτηρία της Ελλάδος και των επομένων γεννεών, το μέλλον των οποίων διαχειριζόμαστε σήμερα, είναι η μαχητική, ελεγκτική παρουσία του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ενώπιον παντός αρμοδίου διαθέτοντος ευθιξία και παντός πολίτη διαθέτοντος αντανακλαστικά

ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΠΡΟ(Σ)ΚΛΗΣΗ

1. Του βιαζομένου στην εθνική αξιοπρέπεια και προσβαλλομένου στο περί δικαίου αίσθημα Έλληνα,
2. Του καταδιωκομένου και χλευαζομένου για τη θρησκευτική του πίστη Ορθοδόξου Χριστιανού,
3. Του προεκλογικώς εκμεταλλευομένου και μετεκλογικώς εξαπατουμένου Βιοπαλαιστή Οικογενειάρχη,
4. Του στερουμένου επαγγελματικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και εθνικής προοπτικής ανέργου Νέου Πολίτη,
απογόνων απάντων των διεθνώς λαμψάντων αρχαίων Ελλήνων, κατοίκων Ψωροκώσταινας εν έτει 2006 μ.Χ.

ΠΡΟΣ

1. Κάθε κυβερνητικό και αντιπολιτευομένο ανευθυνο-υπεύθυνο που διαχειρίζεται τις τύχες των ανωτέρω τη ανοχή αυτών.
2. Κάθε προβληματισμένο συμπατριώτη που θέλει να πάρει την τύχη του στα χέρια του.
________________________

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές σας τιμήσαμε με την ψήφο μας και σας εμπιστευτήκαμε τη διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων και των εσωτερικών ζητημάτων της πατρίδος μας. Στείλαμε, επίσης, στην αντιπολίτευση για αυτοκριτική το κόμμα, που ρήμαξε εκτός από τον κρατικό μηχανισμό και τα ηθικά θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, ελπίζοντας να συνετιστεί και να ασκήσει εποικοδομιτική αντιπολίτευση με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.
Παρά ταύτα, είναι γνωστό τοις πάσι ότι μέχρι στιγμής και οι μεν και οι δε έχετε σταθεί μικρότεροι των περιστάσεων, ανίκανοι να εκπροσωπήσετε εμάς που σας «εκλέξαμε», ικανοί δε μόνον να αντιπροσωπεύετε και να εκτελείτε τις εντολές εκείνων που σας «διόρισαν». Η νεποτική αυτή συμπεριφορά σας με τη συμμόρφωσή σας προς τις υποδείξεις των εκτός συνόρων προϊσταμένων σας και των ντόπιων «νταβατζήδων», κατά δήλωση του κ. Πρωθυπουργού, θέτει σε σοβαρό κίνδυνο το εθνικό και λαϊκό συμφέρον των πολιτών αυτής της χώρας, ήτοι ημών των διαμαρτυρομένων.
Από την ταπεινωτική εξωτερική πολιτική και τον εξευτελισμό που υφιστάμεθα από τον γείτονα κουμπάρο του κ. Πρωθυπουργού έως τις προκλητικές αποκαλύψεις για τους κουμπάρους Υπουργού της κυβερνήσεως, από την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση με τον εμπαιγμό μισθωτών, συνταξιούχων και τριτέκνων έως την ομηρία στα εξοντωτικά επιτόκια δανεισμού των απλήστων τραπεζιτών, από τη στέρηση του δικαιώματος των νέων στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση έως την προσπάθεια αφανισμού της ιστορικής αλήθειας από τα εκπαιδευτικά βιβλία, διαπιστώνεται, δυστυχώς, η θλιβερή καθημερινή πορεία αυτού του τόπου από το κακό στο χειρότερο.
Αυτό, όμως, που μας ανησυχεί περισσότερο είναι η μεθοδική επιδίωξη απομάκρυνσης των νέων από διαχρονικές αξίες και ιδανικά και προσκόλησής τους σε μάταιες υλικές απολαύσεις και επιθυμίες, με απώτερο στόχο την εξάλειψη κάθε ίχνους ελληνορθόδοξης παιδείας και συνείδησης. Οι νέοι ωθούνται προς την επιφανειακή ευδαιμονία ενός μανιώδους υπερκαταναλωτισμού προκειμένου να είναι «in» και «trendy». Μεγαλώνουν με πρότυπα τα «προϊόντα» των «realities» και σκοπό ζωής τη γρήγορη απόκτηση δόξας και χρήματος μέσω της μειωτικής για την προσωπικότητά τους συμμετοχής τους σε εκπομπές τύπου «dream show». Το μόνο «dream» (=όνειρο), όπως θα ανακαλύψουν σύντομα, είναι ότι με αυτό τον τρόπο κάθε άλλο παρά προάγεται η επαγγελματική και κοινωνική τους καταξίωση. Αποκοιμίζονται με τηλεοπτικές σειρές στα πλαίσια της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης όταν συνομήλικοί τους ή λίγο μεγαλύτεροι τους αερομαχούν και χάνουν τη ζωή τους πάνω από το εποφθαλμιούμενο Αιγαίο. Επιπλέον, την ίδια στιγμή που η αρχαία Ελληνική αναγνωρίζεται επιστημονικά ότι προλαμβάνει και θεραπεύει τη δυσλεξία, η κ. Υπουργός «Εθνικής» Παιδείας και «Θρησκευμάτων» υποχρεώνει τα Ελληνόπουλα να μαθαίνουν τουρκικά!!! Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής στα προσεχή έτη όσον αφορά την εδαφική μας ακεραιότητα και την πολιτιστική μας αυτοδιάθεση είναι αυτονόητα, αν όχι προδιαγεγραμμένα κατά τη γνωστή δήλωση της κ. Προέδρου της Βουλής προς τον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Για τους λόγους αυτούς

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ότι υπάρχουν ακόμα και θα υπάρχουν πάντα Έλληνες πρόθυμοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Λεωνίδα φυλάσσοντας Θερμοπύλες. ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΝΩΣ για την ως άνω αντεθνική και αντικοινωνική συμπεριφορά των πρώτων εξ υμών.
ΠΡΟ(Σ)ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους (αν)αρμοδίους να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην ιστορία και όλους τους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες να κάνουν αισθητή τη διαφωνία τους σε κάθε εκλογική διαδικασία, διότι το ισχυρότερο όπλο του πολίτη στη Δημοκρατία είναι η ψήφος του.
Με ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μας, όπως αυτά προβλέπονται από την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος της Ελλάδος και το Ελληνικό Φιλότιμο, αναμένουμε την ανταπόκρισή σας.

Ο πληρεξούσιος Δικηγόρος