Κρίση αξιών, έλλειμμα αξίων

Η κρίση
Η αφετηρία της οικονομικής κρίσεως που βιώνουμε αποδίδεται στην απληστία κάποιων «golden boys» και στα σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα ή «τοξικά ομόλογα» που σχεδίασαν, τα οποία «μόλυναν» την παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια και την ελληνική. Μία άλλη εκδοχή είναι ότι η ελληνική οικονομική κρίση οφείλεται στην κακοδιαχείριση των δημοσίων οικονομικών από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα τη συσσώρευση υπέρογκου δημοσίου χρέους, αδυναμία περαιτέρω εξωτερικού δανεισμού και αναγκαστική καταφυγή στο μηχανισμό της τρόικας, η οποία θα μπορούσε, ίσως, να ήταν επωφελής αν είχε αξιοποιηθεί έγκαιρα και δεν είχε επικρατήσει για μία ακόμη φορά το μικροπολιτικό συμφέρον. Ένα τρίτο σενάριο είναι ότι η κρίση ήταν προσχεδιασμένη και τεχνητή, ώστε κάποιοι να κερδίσουν από τη χρεωκοπία της χώρας επενδύοντας στα λεγόμενα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) ή/και να βάλλουν χέρι στο ελληνικό έδαφος και υπέδαφος, καθώς στον ορυκτό της πλούτο και τους υδρογονάνθρακες με εξευτελιστικά χαμηλό αντίτιμο. Πιθανόν, να ισχύουν και όλα μαζί.

Όποια και να είναι τα αίτια ή τα κίνητρα της κρίσεως, η εξαθλίωση του ελληνικού λαού και κυρίως η έλλειψη προοπτικής κι ελπίδας για το μέλλον είναι αναμφισβήτητη, απτή πραγματικότητα. Αναμφισβήτητη, επίσης, παραμένει η ανικανότητα αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως της κρίσης από ένα φθίνον πολιτικό σύστημα. Η πολιτική επιβολής συνεχώς νέων φόρων και περικοπών μισθών στο δημόσιο και τις συντάξεις αποδεικνύεται ατελέσφορη. Συνέπεια αυτής της τακτικής είναι η μείωση της κατανάλωσης, η πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων και των κρατικών εσόδων (ΦΠΑ), οι περικοπές μισθών και οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και το κλείσιμο επιχειρήσεων. Αξιοπερίεργο, βεβαίως, είναι πως εκεί όπου έβαλαν λουκέτο καταστήματα με διαδρομή δεκαετιών, άνοιξαν στον ίδιο χώρο και ευημερούν κυρίως mini markets, τηλεφωνικά κέντρα και κουρεία πρώην οικονομικών (λαθρο)μεταναστών που ήρθαν στην Ελλάδα μόνο με τα ρούχα που φορούσαν! Έτσι, η μόνη ανάπτυξη που υπάρχει είναι η ‘πράσινη’ (για λίγους), ώστε να μπορούμε να ταίσουμε τα παιδιά μας οικολογικό ηλεκτρικό ρεύμα (;) και τα μικρομάγαζα των παρανόμων (ιθαγενοποιημένων) μεταναστών. Η ανεργία καλπάζει, η αβεβαιότητα για την αυριανή μέρα είναι το μόνο βέβαιο, ενώ οι κοινωνικές αναταραχές που ευνοούν αν δεν υποκινούνται από όσους επενδύουν στο χάος ως μία ευκαιρία καταλήψεως της εξουσίας, είναι ante portas.

Οι αξίες
Με την έναρξη του μεταπολιτευτικού κύκλου της σύγχρονης ιστορίας μας άρχισε η απομάκρυνση από τις αρχές που μας συγκροτούσαν και μας συγκρατούσαν ως έθνος και ως κοινωνία, οι οποίες σταδιακά αντικαταστάθηκαν από ένα νέο σύστημα αξιών. Εθνικά οράματα και ιστορικές διεκδικήσεις του ελληνισμού, υποκαταστάθηκαν αρχικά από μία δυσανάλογη για τα ελληνικά δεδομένα ευημερία μακριά από κάθε έννοια αρετής και ολιγάρκειας σύμφωνα με την ελληνορθόδοξη παράδοση και ιστορία μας, για να ακολουθήσει ένας αγχώδης, ατελείωτος αγώνας δρόμου με πολιτική λιτότητος για μείωση του χρέους μετατρέποντας τους κυβερνήτες σε λογιστές και την εθνική κοινωνία σε ανταγωνιστικές μονάδες που επεδίωκαν το «αστικό όνειρο» (διορισμός στο Δημόσιο ή στέλεχος επιχείρησης με εταιρικό κινητό, αυτοκίνητο και αφορολόγητο bonus, εύκολος πλουτισμός μέσω χρηματιστηρίου, αλλαγή κάθε λίγο κινητού και αυτοκινήτου, θερινές και χειμερινές διακοπές πολυτελείας και γενικά συμμόρφωση με ένα τηλεοπτικώς επιβεβλημένο τρόπο ζωής (lifestyle), χρηματοδοτούμενο από πιστωτικές κάρτες). Αποτέλεσμα η αστικοποίηση του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού της χώρας και η εξαφάνιση της κοινότητας της ελληνικής υπαίθρου, το κύτταρο που ζωογονούσε και τους αστικούς πληθυσμούς με την αυτάρκεια και την ελευθερία που του εξασφάλιζε η πρωτογενής παραγωγή κάθε νοικοκυριού, αλλά και με τους ηθικούς πυλώνες του (δάσκαλος, παπάς, ενωμοτάρχης).

Επιτεύγματα που, βεβαίως, πρέπει να πιστωθούν κυρίως στη γενιά του Πολυτεχνείου, η οποία εδραιωμένη σε αστικούς μύθους, επικράτησε ιδεολογικά στην παιδεία και τον πολιτισμό και κατ’ επέκταση και κατ’ ουσίαν και πολιτικά. Νομοτελειακή συνέπεια, βεβαίως, του συστήματος αξιών που καθιέρωσαν δεξιοί εθνοπατέρες και αριστεροί εργατο-φοιτητοπατέρες, η ηθική, κοινωνική, πολιτική, εθνική και οικονομική χρεωκοπία μας και η υποταγή στη δικτατορία των αγορών και της τρόικας με περαιτέρω επαπειλούμενους κινδύνους για την εδαφική μας κυριαρχία.

Οι άξιοι
Όσο κι αν αγανακτούμε, ιδιωτικά ή δημόσια, δεν μπορούμε να κατηγορούμε ως αναξίους αποκλειστικά τους πολιτικούς απεμπολώντας τις ευθύνες μας ως πολίτες για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί αγανακτήσαμε μάλλον όταν απειλήθηκε η οικονομική μας ευδαιμονία με την μείωση των μισθών μας και τον κίνδυνο (ή την πραγματικότητα) της απολύσεώς μας και όχι όταν διαπιστώσαμε την ηθική έκπτωση της κοινωνίας μας και τη σταδιακή παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας (Β. Ήπειρος, Κύπρος, Ίμια, ΑΟΖ, δηλώσεις – ‘προφητείες’ Προέδρου Βουλής κ. Μπενάκη προς Πρόεδρο Δημοκρατίας κ. Παπούλια, δήλωση πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου (Economist Conference 28.04.2010) ότι χρειαζόμαστε μία παγκόσμια (οικονομική) διακυβέρνηση και μάλιστα γρήγορα «We need global governance! We need global financial governance and we need it fast!»). Δεύτερον, διότι αν και γνωρίζαμε τα παραπάνω, συνεχίζαμε να στηρίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς εκπροσώπους ενός συστήματος που ταυτόχρονα το κατηγορούσαμε ως σάπιο, προτάσσοντας και πάλι την προσωπική εξυπηρέτηση έναντι του εθνικού συμφέροντος. Τρίτον, γιατί η υλική ευδαιμονία και η πλαδαρότητα που αναπτύξαμε ως έθνος, αποξενώμενοι από το «μηδέν άγαν», την πειθαρχία και τη μαχητικότητα για πνευματικές και ηθικές αξίες που δίδαξαν οι Αθηναίοι, οι Σπαρτιάτες και οι Ασκητές της Ορθοδοξίας (και εθνομάρτυρες), δεν μας επιτρέπει να επιλέξουμε πιο δραστικές λύσεις εξόδου από την κρίση, όπως ο περιορισμός των ανέσεών μας ή ακόμα και η πτώχευση ως κράτος, προκειμένου να αποφύγουμε τον συνεχιζόμενο επαχθή δανεισμό μας με τους όρους της τρόικας. Για αυτό και η έξοδος από την κρίση θεωρώ ότι βρίσκεται στον επαναπροσδιορισμό των αξιών μας ως κοινωνία και απαιτούνται άξιοι πολίτες και πολιτικοί για να οδηγηθούμε σε αυτή την πολυπόθητη έξοδο.

Οι πολιτικοί ταγοί μας όμως αυτή την στιγμή παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων. Το ξοφλημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, εθελοτυφλεί αγωνιώντας να παραμείνει γαντζωμένο στην εξουσία και τα προνόμιά της. Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν όλη αυτή την περίοδο κι ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση διαγωνίζονται για το ποιος φταίει περισσότερο χωρίς να τολμούν βεβαίως να ζητήσουν συγνώμη από τον ελληνικό λαό και να του αδειάσουν τη γωνιά. Η αριστερά, από την άλλη, πιστή στην κατάργηση των εθνών κι έχοντας απωλέσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής της βάσης (αγρότες, εργάτες) μαχόμενη υπέρ των λαθρομεταναστών, κάνει μύχια όνειρα για νέο ΕΑΜ!

Όσοι ζωντανοί!
Σταθερή πεποίθησή μου παραμένει ότι οι σύχρονοι Έλληνες, με όλα όσα προαναφέρθηκαν σχετικά με την κρίση αξιών, παραμένουν ένας φιλόσοφος κι ελεύθερος λαός. Ίσως, έτσι μας φτιάχνει αυτός ο δύσκολος τόπος. Οι πέτρες, η θάλασσα, ο ήλιος, το θυμάρι, το έλατο. Έτσι, θέλω να ελπίζω ότι αυτός ο φιλόσοφος λαός, περπατά με σκυμμένο το κεφάλι και χωρίς χαμόγελο μόνο προσωρινά και σύντομα θα βγει από την παγίδα της πελατειακής συναλλαγής που του πλάσαρε ως αναγκαστική επιλογή το κατεστημένο πολιτικό σύστημα και θα βαδίσει και πάλι ελεύθερος από δεσμεύσεις. Δεν μπορεί κάθε φορά να επιλέγουμε ως εθνικούς αντιπροσώπους – σωτήρες μας, εκείνους τους οποίους την προηγουμένη και την επομένη των εκλογών κατηγορούμε για την καταστροφή μας, μόνο και μόνο επειδή αλλάζει (;) ο επικεφαλής. Παρά τη «ζημιά» που έγινε 37 χρόνια, ώστε από τον πατριωτισμό να εφεύρουμε τον ‘νέο πατριωτισμό’ που απευθύνεται μόνο στην τσέπη μας, πιστεύω ότι ακόμη υπάρχουν ψήγματα αυτών των αξιών στη σημερινή κοινωνία μας. Ίσως, μάλιστα, σε μας τους νεότερους να υπάρχει μεγαλύτερη δίψα για τέτοιες πνευματικές και ηθικές αξίες και ιδανικά που θα νοηματοδοτούν τη ζωή μας, επειδή ακριβώς 30 τόσα χρόνια τώρα δεν είδαμε πως είναι μία κοινωνία κι ένα κράτος που λειτουργεί σε αυτή τη βάση.

Τόσο το πως οδηγηθήκαμε στη δίνη μιας τέτοιας κρίσης, όσο και η αδυναμία εξόδου από αυτή, συνηγορούν υπέρ της άποψης που προσωπικά υποστηρίζω από την πρώτη στιγμή ότι, δηλαδή, η κρίση είναι πρωτίστως ηθική, κοινωνική, πολιτική, κοντολογίς αξιακή, ενώ οι ευθύνες θα πρέπει να αναζητηθούν πέρα από τους διαχειριστές των δημοσίων υποθέσεων και στην κοινωνία που επέτρεψε να αναδειχθούν στο πολιτικό προσκήνιο πρόσωπα όχι άξια αλλά επιδέξια. Μία κοινωνία η οποία, με τη δική της ανοχή και πρωτίστως με την ευθύνη των πολιτικών ταγών, σταδιακά μετέβαλλε τον αξιακό της κώδικα, φθάνοντας στο σημείο να ανέχεται σήμερα καταστάσεις και πρόσωπα, που λίγο παλαιότερα θα την είχαν κατεβάσει στους δρόμους ή στο Γουδί.

Αν, όμως, όπως λέγεται, κάθε κρίση είναι μία ευκαιρία, τότε και η παρούσα κρίση μπορεί να αποτελέσει μία ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό των αξιών που μας χαρακτηρίζουν ως κοινωνία και για την ανάδειξη εκείνων που αντιπροσωπεύουν καλύτερα και μπορούν να διαφυλάξουν αυτές τις αξίες.

Γιατί η Ντόρα απαίτησε την απομάκρυνση του Γράψα;

Τι αποκαλύπτει ο καθηγητής Βασίλης Μαρκεζίνης
Την ξαφνική αποστράτευση τον Ιούλιο του 2009 του τότε αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γράψα φωτίζει στο βιβλίο του για «Μια νέα εξωτερική πολιτική» που πρόσφατα κυκλοφόρησε, ο καθηγητής Βασίλης Μαρκεζίνης.


Αναφέρεται σε πληροφορίες και περιστατικά που δείχνουν ότι κάθε άλλο παρά για... υπηρεσιακούς λόγους απομακρύνθηκε ο στρατηγός. Αντίθετα, φέρεται να είχε απαιτήσει την αποστράτευσή του η τότε υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.

Γράφει συγκεκριμένα στη σελ. 370 ο κ. Μαρκεζίνης για την «αιφνίδια και ακόμη ανεξήγητη απομάκρυνση του πρώην ΑΓΕΕΘΑ στρατηγού Γράψα, διακεκριμένου αξιωματικού των καταδρομών και φίλου του τότε πρωθυπουργού κ. Καραμανλή:

Ενοχλούσε τους Τούρκους!
«Ο κ. Γράψας αντικαταστάθηκε άνευ αιτιολογίας 8 μήνες πριν λήξει η θητεία του (τέλος Ιουλίου 2009), αντί κατά την εποχή των προγραμματισμένων κρίσεων, δηλαδή Μάρτιο - Απρίλιο 2010, οπότε και θα μπορούσε, θεωρητικά, να είχε παραταθεί η θητεία του για ένα ακόμη έτος.

Σχεδόν τίποτα δεν είναι επισήμως γνωστό για το επεισόδιο, όπως και το γιατί ο στρατηγός παραιτήθηκε “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος” με άκρα αξιοπρέπεια και άνευ σχολίου, αλλά και γιατί ο Τύπος δεν έκρινε σκόπιμο να σχολιάσει τις εξής φημολογούμενες, μη επιβεβαιωθείσες, αλλά αληθοφανείς πληροφορίες που φέρουν τους Τούρκους αλλά, ιδίως, τους Αμερικανούς ως εκφράσαντες διαμαρτυρίες εναντίον του στο δικό μας υπουργείο Εξωτερικών.

Οι διαμαρτυρίες αφορούσαν το ότι ο στρατηγός δημιουργούσε (με τις αμφίβιες μονάδες κατάλληλα οπλισμένων καταδρομέων που έβγαιναν αιφνιδιαστικά σε διάφορα ξερονήσια) “προϋποθέσεις θερμού επεισοδίου”. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η υπουργός
Εξωτερικών απαίτησε την άμεση απομάκρυνση του στρατηγού. Μετά από ένα στάδιο αμφιβολιών –τα παράπονα εναντίον του στρατηγού φαίνεται πως άρχισαν να διατυπώνονται την άνοιξη του 2009– ο πρωθυπουργός υπέκυψε και ο στρατηγός Γράψας πλήρωσε έτσι την αναίρεση της προβλεψιμότητας που μέχρι τότε προσέφερε (όπως και σήμερα προσφέρει) η στατική φρούρηση ορισμένων μόνο, γνωστών στον επιτιθέμενο, βραχονησίδων.

Επαναλαμβάνω, τίποτε από τα ανωτέρω ουδέποτε επιβεβαιώθηκε, αλλά μαζί με την αιφνίδια απομάκρυνση του στρατηγού παραμένει εξίσου μυστηριώδες το ότι οι ανωτέρω φήμες ούτε καν διερευνήθηκαν από τα λαγωνικά του Τύπου. Αν όμως τα πραγματικά γεγονότα επί των οποίων στηρίζονται οι ανωτέρω παρατηρήσεις και σκέψεις είναι, έστω και κατά 50%, ορθά, τότε ο μεν στρατηγός αναδεικνύεται “σωστός στρατιώτης” και “πιστός φίλος”, ο δε πρώην πρωθυπουργός πιθανώς να εμφανίζεται στα μάτια πολλών πολιτών ως άβουλος, άφιλος και ίσως υπερβολικά πρόθυμος να ικανοποιήσει τις επιθυμίες των Αμερικανών!».

Ξεκάθαρα από τις παραπάνω επισημάνσεις του κ. Μαρκεζίνη –που ασφαλώς βασίζονται σε πληροφορίες που έχει και όσα κυκλοφόρησαν εκείνες τις μέρες– αυτό που βγαίνει είναι ότι ο κ. Γράψας «πλήρωσε» γιατί ενοχλούσε με τα στρατηγικά του σχέδια και την επάνδρωση των βραχονησίδων τους Τούρκους και τους Αμερικανούς.

Αν για τα όσα γράφει ο έγκυρος και με διεθνείς περγαμηνές καθηγητής έχει αντίθετη άποψη η κυρία Μπακογιάννη, θα ήταν ευπρόσδεκτη και φυσικά πάρα πολύ χρήσιμη από πλευράς προσφοράς σε γεγονότα που έχουν σχέση με την εθνική κυριαρχία μας.

paron.gr

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/11/blog-post_6442.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29&utm_content=Yahoo%21+Mail

No Platform

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου
Δευτέρα, 08 Φεβρουάριος 2010 22:37

Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών. Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την - έστω ενδόμυχη - υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί - οι κοινωνικοί - τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ' αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ' ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή - με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση - είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα - σε αυτήν την ένταση - ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. - ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι' αυτούς.Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.
http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3385:no-platform-&catid=88:editorial&Itemid=276

Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15-08-09
Tου Νίκου Ξυδάκη

Στο μάθημα της πατριδογνωσίας, παλιότερα, μαθαίναμε: Τι εξάγει η Ελλάς: σταφίδα, ελαιόλαδο, σύκα, πορτοκάλια, μεταλλεύματα... Αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες. Την ίδια εποχή, μια άλλη μικρή μεσογειακή χώρα, το Ισραήλ, εξήγαγε κι αυτή τα ίδια περίπου - θυμόμαστε τα πορτοκάλια Γιάφας και τις μπανάνες Ισραήλ.
Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη και οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.
Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς...), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία... Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).
Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορά προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός» (http://www.reality-tape.com/neu/?p=1101).
Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στην τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.
Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;
Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρη τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ. Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία. Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.
Αλλά ο σοβαρότερος ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων. Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.
Εδώ συναντάμε τη δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.
Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλαδή θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων;
Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άυλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, διά χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.
Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/08/2009_325783

Η εξασφάλιση της ελληνικής συμμετοχής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Ίων Δραγούμης

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΤΖΑ
Η εξασφάλιση της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο έγινε από τους συμμάχους της Αντάντ. Το έτος 1917 υπήρξε το πιο κρίσιμο έτος του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου. Υπήρξαν δύο βασικά κοσμοϊστορικά γεγονότα. Το ένα από αυτά ήταν η συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Το άλλο ιστορικό γεγονός ήταν ότι ο τσάρος Νικόλαος Β΄ αναγκάστηκε σε παραίτηση από τις επαναστατημένες λαϊκές μάζες.
Στον ελλαδικό χώρο η κατάσταση ήταν μια από τις χειρότερες περιόδους που βίωνε ο ελληνικός λαός. Δύο κυβερνήσεις, η μία στην Αθήνα και η άλλη στη Θεσσαλονίκη, και αλληλοκατηγορούνται στον λαό που ήταν και αυτός διχασμένος. Όλη αυτή η κατάσταση οδήγησε στη στρατιωτική απόβαση στη Σμύρνη. Το χάσμα που υφίσταντο στις δύο παρατάξεις βάθυνε ολοένα και περισσότερο. Ο Ελ. Βενιζέλος απαιτούσε πριν από όλα την ανατροπή του Κωνσταντίνου. Τότε ο Ζόναρ κάλεσε τον Ζαΐμη και ζήτησε την άμεση παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου. Αν η κρίση έχει ειρηνική έκβαση τότε οι Δυνάμεις της Αντάντ θα άρουν τον αποκλεισμό που επέβαλαν στους Αθηναίους . Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα ο βασιλιάς πιστός στην πολιτική της ουδετερότητας, αποφάσισε να εγκαταλείψει το θρόνο και τη χώρα και να αφήσει στη θέση του τον δευτερότοκο γιο του, Αλέξανδρο.
Έπειτα ο Ζονάρ κλήθηκε να κάνει χρήση στα έγγραφά του με τον τίτλο που του αποδόθηκε από τις προστάτριες δυνάμεις ως «ύπατος αρμοστής» [1] .

Περισσότερα: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/11/blog-post_9959.html#ixzz0XezeOa06

Μεσαίος χώρος: το ιδεολόγημα της (εκλογικής) συμφοράς

του Νίκου Χιδίρογλου

Η συντριπτική ήττα της ΝΔ έχει ιδεολογικά αίτια και δεν προήλθε μόνο από τα σκάνδαλα.
Η ΝΔ υπέστη συντριπτική ήττα, από την οποία θα δυσκολευτεί να ανανήψει. Τελεία και παύλα. Η ήττα αυτή δεν προήλθε μόνο από τα σκάνδαλα, υπαρκτά ή ανύπαρκτα, που έπληξαν τη δημόσια εικόνα της ή τις λάθος επιλογές που ακολούθησαν την αποκάλυψή τους (βλ. συνέντευξη στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2008), αλλά και από την πεπατημένη που ακολούθησε η ΝΔ από το 2004 μέχρι σήμερα: η «γαλάζια» παράταξη, δεν προσπάθησε να μετουσιώσει την θέση ισχύος που απέκτησε μετά τις εκλογές του 2004, για να εμπεδώσει καθεστώς πολιτικής κυριαρχίας.
Φυσικά, κανείς δεν τους είπε ότι η πολιτική κυριαρχία, είναι αποτέλεσμα της ιδεολογικής. Κανείς δεν τους είπε ότι θα έπρεπε να αποσπάσουν όχι μόνο την (ούτως ή άλλως προσωρινή) συναίνεση των ψηφοφόρων, αλλά και την ενεργή συμμετοχή τους στα πολιτικά δρώμενα. Κοινώς, οι «εγκέφαλοι» της Ρηγίλλης δεν προσπάθησαν καθόλου να μπολιάσουν την κοινωνία με τις αξίες της ΝΔ, αλλά αναλώθηκαν (ελέω του πρώην αριστερού και εντελώς παρείσακτου στη ΝΔ, Θοδωρή Ρουσόπουλου) σε επικοινωνιακά τεχνάσματα (ενίοτε επιτυχημένα, αλλά ακόμα και τότε χωρίς κανένα βάθος), προϊόντα μιας διαχειριστικής και συνάμα καιροσκοπικής λογικής, «γαρνιρισμένα» με ψευδαισθήσεις και αυταπάτες πολιτικής παντοδυναμίας.
Ο πρωθυπουργός, επέδειξε αδικαιολόγητη εμμονή με κάποιους συνεργάτες του, φορείς των «ιδεών» του μεσαίου χώρου, χωρίς τα συνεχή παθήματα δεν μεταβάλλουν τις απόψεις του. Ένας εξ αυτών, ο πρώην εχθρός του Γιώργος Σουφλιάς, άνθρωπος με προσβάσεις σε ισχυρούς ανθρώπους που ποτέ δεν άφησαν τη ΝΔ στην ησυχία της, αναγκάστηκε προ ημερών να παραιτηθεί, λόγω της γενικευμένης κατακραυγής στο εσωτερικό της ΝΔ εναντίον του. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώην πρωθυπουργός τον είχε διαγράψει τον Φεβρουάριο του 1998 από το κόμμα, τότε είναι να τρελαίνεται... Ο Γιώργος Σουφλιάς ήταν εκ των εισηγητών της καταστροφικής υποψηφιότητας Τζανετάκου το 2002, που οδήγησε τη ΝΔ στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης, δίνοντας μια καταπληκτική πάσα στον Γιώργο Καρατζαφέρη, που καιροφυλακτούσε στα δεξιά της.
Ανάλογη ήταν και η αντιμετώπιση του πρωθυπουργού προς τη Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία ζημίωσε πολλαπλά την παράταξη με το τρισάθλιο, βέβηλο και αντεθνικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, το οποίο η νυν ευρωβουλευτής, υπερασπίστηκε με σθένος, πληγώνοντας την παράταξη (σημειώνουμε ότι η πρώην υπουργός είχε ταχθεί υπέρ του εθνοκτόνου σχεδίου Ανάν, ενώ είχε στηρίξει και την υποψηφιότητα Τζανετάκου για την Υπερνομαρχία Αθηνών). Και εκεί καθυστερημένη παρέμβαση κατόπιν εορτής. Όπως και μια ανεξήγητη απόπειρα πολιτικής ανάνηψης της πρώην υπουργού με την τοποθέτησή της ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ, την στιγμή που λιγότερο από δύο χρόνια πριν, οι συντηρητικοί ψηφοφόροι της Αθήνας είχαν εκφράσει την αγανάκτησή τους προς το πρόσωπό της, αφήνοντάς την και μάλιστα σε εκλογές νικηφόρες για τη ΝΔ, εκτός Βουλής.
Τι σημαίνει «μεσαίος χώρος»; Πρόκειται, σύμφωνα με στελέχη της ΝΔ, για έναν ενδιάμεσο χώρο, που στεγάζεται κάπου εκεί στο παλιό κέντρο, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να κουβαλά τα σκληρά ιδεολογικά χαρακτηριστικά που χαρακτήριζαν τα προ της Μεταπολίτευσης κεντρώα κόμματα. Σε αυτόν τον χώρο λοιπόν, φέρονται να κατοικοεδρεύουν μετριοπαθείς πολίτες. Λοιπόν, τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει! Πρόκειται περί αποκυήματος της φαντασίας ανθρώπων όπως ο σύμβουλος του Κώστα Καραμανλή Γιάννης Λούλης. Η ερμηνεία αυτή, βασίστηκε σε μια λάθος θεώρηση: κάποιοι πήραν πολύ στα σοβαρά μια υπαρκτή τάση εκλογικής συμπεριφοράς, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν είχε τα διαχρονικά χαρακτηριστικά που της απέδωσαν, ενώ δεν είχε συγκεκριμένο πλαίσιο και δεν αποτελούσε την εκλογική πηγή της ιδεολογικοπολιτικής παντοδυναμίας.
Αποτέλεσμα λοιπόν της αριστερής «στροφής» διαρκείας, που σηματοδότησε η υιοθέτηση του «μεσαίου χώρου», συντελώντας στον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό της χώρας μας, η αποψίλωση της δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ, η ενίσχυση του ΛΑ.Ο.Σ., αλλά στο τέλος και η απώλεια των «απολιτίκ» ψηφοφόρων του λεγόμενου «μεσαίου χώρου», που πλέον μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα με μεγάλη ευκολία, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσεων, προς αναζήτηση άμεσης πολιτικοοικονομικής ανακούφισης. Η ΝΔ «αμυνόμενη και προπηλακιζόμενη» στις τελευταίες εκλογές, αιμορράγησε και προς τα δεξιά αλλά και προς τα αριστερά. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής του «μεσαίου χώρου» και του «πολιτικού πολιτισμού».
Η μόνη λύση για τη ΝΔ, είναι η ενδυνάμωση του εθνικοπατριωτικού χαρακτήρα του κόμματος, η αποκήρυξη των νεοφιλελεύθερων επιρροών και η πολιτική περιθωριοποίηση όσων προωθούν την ατζέντα της φιλελευθεροποίησης των κοινωνικών σχέσεων και της παγκοσμιοποίησης, «τροχίζοντας» τις αντιστάσεις μας. Ήδη, αν κανείς κοιτάξει την ανθρωπογεωγραφία της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, θα διαπιστώσει ότι οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη τους σε πολλούς από τους θιασώτες της ιδεολογικής μετάλλαξης της παράταξης, αφήνοντας τους περισσότερους εξ αυτών εκτός Βουλής.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 8ης Οκτωβρίου 2009 της εφημερίδας Τύπος των Σερρών.

Πηγή: http://www.e-grammes.gr/article.php?id=4026