ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ

Κωνσταντῖνος Χολέβας – Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

Διάβαζα προσφάτως γνωστὸ ἀρθρογράφο ἐφημερίδας, ἡ ὁποία στηρίζει φανατικὰ τὸ Μνημόνιο καὶ τὴν ἐξάρτηση. Τὸ συγκεκριμένο ἄρθρο προσπαθοῦσε νὰ μᾶς πείσει νὰ ξεχάσουμε τοὺς «ψευδοπατριωτισμοὺς» καὶ μὲ χαρὰ νὰ δεχθοῦμε τοὺς τεχνοκράτες, τοὺς ὁποίους στέλνει ἡ τρόικα γιὰ νὰ ... μεταρρυθμίσουν τὸ ἑλληνικὸ κράτος. Πάντα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία ὑπῆρχαν μειοψηφίες εὐδιάκριτες, οἱ ὁποῖες καλλιεργοῦσαν τὴν ἐθνικὴ μειονεξία καὶ τὴν ἡττοπάθεια καὶ καλοῦσαν τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ὑπακούσει πειθήνια στὰ κελεύσματα τῶν ξένων ... γιὰ τὸ καλό του. Μὲ ἐκπλήσσει, ὅμως, ἡ πρόταση νὰ δεχθοῦμε ξένους τεχνοκράτες, ἐνῷ εἶμαι βέβαιος ὅτι στὸν τόπο μας καὶ μορφωμένους ἔχουμε καὶ ταλαντούχους καὶ ἔμπειρους σὲ πολλὰ πεδία διοίκησης καὶ ἐπιστήμης. Γιατί τέτοια ξενομανία καὶ τέτοια ἀπόρριψη τῶν Ἑλλήνων ποὺ μποροῦν καὶ ξέρουν;

Στὴ νεότερη ἱστορία μας ἀναδείξαμε πολλὰ σοφὰ καὶ ἔξυπνα μυαλά. Κάναμε καὶ συνεχίζουμε νὰ κάνουμε ἐξαγωγὴ ἐγκεφάλων. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας χρησιμοποιήθηκε ἐπιτυχῶς ὡς διπλωμάτης ἀπὸ τὴ Ρωσία καὶ τὴν Ἐλβετία τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὁ μαθηματικὸς Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ διέπρεψε διεθνῶς καὶ βοήθησε τὸν Ἀϊνστάιν νὰ διατυπώσει τὶς θεωρίες του. Ὁ Γεώργιος Παπανικολάου ἦταν ἰατρὸς μὲ παγκόσμια φήμη καὶ μὲ ἐπιτυχῆ ἀποτελέσματα στὴ διάγνωση τοῦ καρκίνου τῆς μήτρας. Ὁ Κωνσταντῖνος Δοξιάδης ὑπῆρξε πρὸ ὀλίγων δεκαετιῶν διεθνοῦς κλάσεως πολεοδόμος καὶ ἐκαλεῖτο νὰ σχεδιάσει πόλεις σὲ ὅλη τὴν Ὑφήλιο. Στὶς Η.Π.Α. σήμερα οἱ περισσότεροι «εἰσαγόμενοι» καθηγητὲς Πανεπιστημίου εἶναι Ἕλληνες. Κάθε χρόνο ἐπιστρέφουν στὴ χώρα μας δεκάδες ἀγόρια καὶ κορίτσια μὲ λαμπρὰ διδακτορικὰ ἀπὸ κορυφαῖα ξένα Πανεπιστήμια, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀξιοποιοῦμε!

Δὲν μᾶς λείπουν, λοιπόν, οἱ Ἕλληνες «τεχνοκράτες» καὶ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐκλιπαροῦμε ἀναξιοπρεπῶς τοὺς δανειστές μας νὰ μᾶς ... φωτίσουν. Οὔτε υἱοθετῶ τὴ διαδεδομένη ἄποψη ὅτι λόγῳ ἰδιοσυγκρασίας εἴμαστε λαὸς ἀνοργάνωτος, ἀπρογραμμάτιστος καὶ χρειαζόμαστε τοὺς ψυχροὺς Βορειοευρωπαίους νὰ μᾶς συντονίσουν. Ὅταν ὑπῆρχε σοβαρὸς σκοπός, ἱερὸ ἰδανικὸ καὶ κίνητρο βασισμένο σὲ ἀνώτερες ἀξίες τότε ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπέδειξε ὅτι μπορεῖ νὰ ὀργανώνει καὶ νὰ ὑλοποιεῖ μὲ ἐπιτυχία δύσκολα ἔργα. Θυμίζω τὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, μὲ τὴν ἀφορμὴ τοῦ ἑορτασμοῦ του τὴ δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Ὀκτωβρίου. Μόλις δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν πτώχευση τοῦ Χ. Τρικούπη (1893) καὶ πέντε χρόνια μετὰ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ πολυεθνικοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου (ἡ τρόικα τῆς ἐποχῆς) , οἱ ἐντόπιοι Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας καὶ οἱ ἐλεύθεροι τῆς Νοτίου Ἑλλάδος κατόρθωσαν νὰ συντονισθοῦν ἐπιτυχῶς καὶ νὰ ἀπομακρύνουν τὸν βουλγαρικὸ καὶ πανσλαβιστικὸ κίνδυνο ἀπὸ τὴν τότε τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Λίγοι σὲ ἀριθμὸ ἀσχολήθηκαν, ἀλλὰ τὸ ἔκαναν μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν Πατρίδα. Κληρικοί, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, ἐκπαιδευτικοί, ὁπλαρχηγοί,, ἐθελοντές, γυναῖκες, παιδιά. Κατόρθωσαν μὲ σωστὸ προγραμματισμὸ καὶ μὲ θαυμαστὴ ὀργάνωση νὰ προετοιμάσουν τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας ποὺ ἦλθε τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912. Συντονίσθηκαν χωρὶς παρέμβαση ξένων ... τεχνοκρατῶν. Διότι ὑπῆρχε μία Ἰδέα, ἕνα ἰδανικό. Ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἑλληνικότητα ἑνὸς πανάρχαιου καὶ αἱματοβαμμένου τόπου.

Σήμερα πιστεύω ὅτι τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι ἡ ἔλλειψη τεχνογνωσίας ἢ συντονισμοῦ. Εἶναι ἡ ἔλλειψη ἀξιῶν καὶ ἰδανικῶν ποὺ θὰ σταθοῦν ἱκανὰ νὰ κινητοποιήσουν τὸ ἀνεξάντλητο καὶ ἀναξιοποίητο δυναμικό τοῦ Ἔθνους μας. Ὡραῖοι στόχοι εἶναι ἡ οἰκονομικὴ εὐημερία, ἡ εὐρωπαϊκή μας πορεία, ἡ ἐμπορική μας διείσδυση σὲ γειτονικὲς χῶρες, ἀλλὰ δὲν παύουν νὰ ἀποτελοῦν καθαρὰ ὑλιστικὲς ἐπιδιώξεις. Ἡ ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἕλληνα θέλει κάτι ἄλλο πιὸ σημαντικό, γιὰ νὰ ἀφυπνισθεῖ καὶ νὰ μεγαλουργήσει. «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος» διαβάζουμε στὸ Εὐαγγέλιο. Καὶ εὐστόχως ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος τόνισε σὲ ραδιοφωνική του συνέντευξη ὅτι τὴ μεγαλύτερη εὐθύνη γιὰ τὴν κρίση τὴν ἔχει ἡ κατάντια τῆς παιδείας μας. Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες τὰ σχολικά μας ἐγχειρίδια συντελοῦν στὴν ἔλλειψη προτύπων καὶ ἰδανικῶν. Ἔχουν διαγράψει τὸν Θεό, τὸν πατριωτισμό, τὸν ἡρωισμὸ καὶ προβάλλουν τὸν ὠφελιμισμό. Συντείνουν στὴν ἐθνικὴ κατάθλιψη ποὺ ἔχει ἐξαπλωθεῖ ἐπικινδύνως. Ὁ λαός μας χρειάζεται ἐπειγόντως μία Νέα Μεγάλη Ἰδέα. Μόνον ἔτσι θὰ ξεδιπλώσει τὰ τάλαντά του. Μία Ἰδέα ποὺ θὰ βασίζεται στὴν οἰκουμενικότητα τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας καὶ θὰ μετατρέψει τὴν Ἑλλάδα σὲ παγκόσμιο Κέντρο Μελέτης τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ καὶ τοῦ ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ

Ἔγραψε σχετικὰ ὁ διακεκριμένος δοκιμιογράφος μας Κώστας Τσιρόπουλος στὸ δοκίμιό του μὲ τίτλο «Ἡ Νέα Μεγάλη Ἰδέα»: «Γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν ὅλα αὐτά, τὸ Ἔθνος χρειάζεται νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ ἕνα παράδοξο σύμπλεγμα ποὺ τὸ βασανίζει· μεῖγμα ἀνωτερότητας καὶ κατωτερότητας. Ἀνωτερότητας γιὰ τοὺς προγόνους, γιὰ τὴν ἑλληνικὴ συνεισφορὰ στὴν ὑπόθεση τοῦ πολιτισμοῦ· κατωτερότητας γιὰ τὴ φτώχειά μας, τὴν ἀνέχειά μας, τὴν οἰκονομικὴ καὶ τεχνικὴ ἢ ἐπιστημονική μας βραδυπορία. .... Καὶ ἡ Νέα Μεγάλη Ἰδέα; Εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ δώσει ὁ νέος Ἑλληνισμὸς στὸν σημερινὸ κόσμο ἕνα ΤΥΠΟ ΖΩΗΣ ἀνθρώπινο, μεσογειακό, φωτεινό, ἰσορροπημένο ἀνάμεσα στὸ πνεῦμα καὶ στὴν ὕλη, ἐλεύθερο καὶ συζητητικό, τύπο ζωῆς ποὺ νὰ συνδιαλέγεται μὲ τὸ μυστήριο, ποὺ νὰ ἔχει μία ἔξαρση ἱεραποστολῆς καὶ ὑπερβατικότητας, τύπο ποὺ ἐκφράζει ἔντονα ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία».

Μποροῦμε, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε. Στὴ νεότερη ἱστορία μας ἔχουμε ξεπεράσει δυσκολοτέρες κρίσεις. Ἂς ἀλλάξουμε τοὺς στόχους τῆς παιδείας καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία ποὺ στεροῦν ἀπὸ τὰ παιδιά μας τὴν αἰσιοδοξία τοῦ ἑλληνορθόδοξου τρόπου σκέψης καὶ ζωῆς. Ἂς ξεκινήσουμε τώρα, πρὶν νὰ εἶναι ἀργά.

Κ.Χ. 1.10.2011
Πηγή: http://www.enromiosini.gr/29D1633F.el.aspx

Δείγμα (και δήγμα) γραφής

Πέμπτη, 11 Νοέμβριος 2010 11:35

του Χρίστου Γούδη
Γιατί γράφω; Γράφω γιατί αντιδρώ. Αντιδρώ στον καταιγισμό των συμβάντων, των σκέψεων και των δράσεων που διαμορφώνουν το ορμητικό ποτάμι που θέλει να μας συμπαρασύρει στο ρεύμα του, να μας βάλει σ' αυτόν τον κινούμενο δρόμο της ζωής οδηγώντας μας στις εκβολές του, για να μας εκβράσει τελικά στην απέραντη θάλασσα μιας ακατάστατης ομοιομορφίας, μιας εντροπικής αταξίας από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή.
Γράφω γιατί αρνούμαι να κινηθώ με το ρεύμα που άλλοι διαμορφώνουν για μας.
Γράφω γιατί δεν είμαι ψόφιο ψάρι ούτε ξερό φύλλο για να ακολουθήσω την ροή των γεγονότων που άλλοι υποκινούν, την ροή που μας ωθεί στον μεγάλο αναμείκτη, στο παγκόσμιο μίξερ ενός πλανήτη που γυρίζει ολοένα και πιο γρήγορα ρουφώντας μας στην περιδίνισή του και κάνοντάς μας να τρέχουμε χωρίς να ξέρουμε το γιατί.
Γράφω γιατί αντιστέκομαι. Και φωνάζω για να ακούσω μέσα στην έρημο των βοώντων την αντήχηση της φωνής τής πατρίδας μου, του γένους μου, του Θεού μου.
Γράφω για να ακούσω, για να δω, για να ψηλαφήσω, για να οσφρανθώ, για να ωθήσω τον διαχρονικό Έλληνα μέσα μου, πλάϊ μου, γύρω μου.
Γράφω για να ξυπνήσω, να διεγερθώ και να διεγείρω, να κοινωνήσω και να συμμετάσχω στην αφύπνιση ενός έθνους, μιας κοινότητας, μιας θέλησης που επιμένει να υπάρχει ελληνικά, έστω και σε υπολανθάνουσα χειμερία νάρκη.
Γράφω γιατί προαισθάνομαι τον σεισμό που έρχεται, γιατί προσλαμβάνω τα πρόδρομα κύματα μιας έκρηξης και ενός σοκ που πρέπει να απορροφήσουμε χωρίς να μας διαλύσει.
Γράφω για να εκπέμψω S.O.S: «η πατρίδα κινδυνεύει». Από εμάς τους ίδιους που χάσαμε την μεταφυσική μας πυξίδα, τον πνευματικό μας φάρο και τον ψυχικό μας βηματισμό.
Γράφω γιατί προσεύχομαι και επικαλούμαι τον Θεό της Ελλάδος. Την αόρατη συνεκτική δύναμη του γένους που θα μας κρατήσει ενωμένους μπροστά στο διαβρωτικό ισλαμικό μάγμα και την περιρρέουσα επιθετικότητα των αλλογενών που επιδιώκουν την φυλετική μας αλλοίωση και τον εθνικό μας κατακερματισμό.
Γράφω γιατί πιστεύω στον αναγεννώμενο φοίνικα του πνεύματος των Ελλήνων ως αντίβαρο στην διαφθορά των αρπακτικών του χρήματος και την ακαμψία θανάτου (rigor mortis) που αποπνέουν τα χειραγωγούμενα ανδρείκελα της εξουσίας.
Γράφω γιατί εξανίσταμαι. Γράφω γιατί ανθίσταμαι. Γράφω για να μην πυροβολήσω.

http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5958:2010-11-11-11-37-42&catid=99:2008-10-17-07-35-43&Itemid=286

Στρατηγός Μακρυγιάννης (1797-1864): Ακόμη επίκαιρος!

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»

Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: «Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι: «Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!

Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!

Πηγή: "Ορθοδοξία" http://sites.google.com/site/orthodoxy1054/epikairo-cheirographo-tou-thrylikou-strategou-tes-ellenikes-epanastases-ioanne-makrygianne-1797-1864-peri-patriotismou-orthodoxias-klerikon-kai-allon

Να φτιάξουμε «Κρυφά Σχολειά»

«Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δύο απλοί άνθρωποι - δυο ψαράδες ήταν - για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και οι αριστερές Δυνάμεις (σ.σ. και νυν οι λεγόμενες πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις) πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας…». (Στρατής Μυριβήλης, περ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959).

Το θέμα είναι τι εννοούσε ο απλός άνθρωπος, λέγοντας «να μας πιάσει το ελληνικό μας»; Κάτι παρόμοιο ειπώθηκε και από τον Ιω. Ζαμπέλιο στον Καποδίστρια. «Το φρονείν και πράττειν Ελληνικά» είναι η βασιλική οδός για αληθινή πρόοδο του έθνους. Ίσως εδώ εντοπίζεται η κακοδαιμονία μας. Καταντήσαμε περίγελως της οικουμένης και μπαίγνιο του κάθε τυχάρπαστου χαρτογιακά των Βρυξελλών, γιατί δεν «σκλαβωθήκαμε εις τα γράμματα» (Κολοκοτρώνης). Αλλά σε ποια γράμματα; Στα γράμματα τα ελληνικά, όπως τα οραματίστηκε ο Καποδίστριας: «αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία, μάλιστα δε προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησις της αδύνατη». (Ιω. Τσάγκα, «Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιω. Καποδίστρια», εκδ. «Κυριακίδη», σελ. 174). Ας προσέξουμε τρία πράγματα από τα χρυσά λόγια του Κυβερνήτη. (Μόνο αυτός δικαιούται τον έξοχο αυτόν τίτλο. Ψηφίστηκε από Εθνική Συνέλευση, οι διάδοχοί του πρωθυπουργοί αναρριχήθηκαν είτε μέσω κομμάτων είτε μέσω…πτωμάτων). Για να ευσθενεί το κράτος, για να είναι ευοίωνο το μέλλον της πατρίδας, χρειάζονται: άνθρωποι μορφωμένοι εν καλή διδασκαλία, σύμφωνοι και σύμφωνη με τα ήθη και την παράδοσή μας, «μάλιστα δε» προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως. (Το «μάλιστα» είναι υπερθετικός βαθμός του επιρρήματος «μάλα» που σημαίνει πολύ). Άρα, αν δεν κανοναρχεί την Παιδεία, σε υπερθετικό βαθμό, η αγία μας Ορθοδοξία, «ουδέν ποιούμεν». (Ο λόγος του Σωτήρος Χριστού είναι «τα μάλα» σαφής: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», στο κατά Ιωάννην ΙΕ΄, 5).

«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένα ασμάτιο την εποχή της άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους. Τρία πράγματα εχάλασαν και την Ελλάδα όλην, η αμορφωσιά, η περιφρόνηση της παράδοσης και το «άγκιστρον της αθεΐας» θα πρέπει να λέει το κύκνειο άσμα της τωρινής άλωσης. Και το ότι σήμερα εξοβελίστηκε το επίθετο «εθνική» από το υπουργείο Παιδείας, είναι η συνεπέστερη και η ειλικρινέστερη πράξη των κυβερνώντων. Μια Παιδεία που δεν φρονεί και πράττει ελληνικά, όπως είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες, δεν μπορεί να ονομάζεται εθνική. «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», γράφει το σολωμικό επίγραμμα. Όταν εμένα τον δάσκαλο το κράτος με αναγκάζει να διδάξω «νανούρισμα για χταπόδια» (γλώσσα Δ’ Δημοτικού) ή «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» (γλώσσα Στ΄ Δημοτικού), «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης) απατώ τους μαθητές και απατώμαι. Αυτό είναι αμορφωσιά και κακή, κάκιστη διδασκαλία. Όταν στην Στ΄ δημοτικού πάλι, θέλω να διδάξω τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και εμφανίζω ενώπιον των μαθητών μου κείμενο σαν αυτό που τιτλοφορείται «Με λένε Σόνια» ψεύδομαι και ακυρώνομαι ως δάσκαλος. Εξηγώ, εν περιλήψει, το «ελληνοπρεπές» κείμενο. «Ένα σπίτι πήρε φωτιά. Η Σόνια τρέχει, αρπάζει το λάστιχο για να υη σβήσει, φωνάζει. Τελικά κάποιος κοιμώμενος ξυπνά, ειδοποιεί την Πυροσβεστική. Η φωτιά έσβησε γρήγορα. Όλοι μακαρίζουν και επαινούν την Σόνια». (Το κείμενο καταλαμβάνει τρεις σελίδες!!). Στο τέλος οι μαθητές μαθαίνουν ότι η Σόνια, η ηρωίδα αυτής της σπουδαίας πραγματικά πράξης, είναι μια…γάτα.

Στα παλαιότερα βιβλία μπορούσες να μιλήσεις για τον ηρωισμό μέσω ενός εξαίσιου ποιήματος για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Και ακόμη πιο παλιά ένα κείμενο με τίτλο το «φίλημα», το οποίο αναφερόταν στην αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι. Από τον Παπαφλέσσα και τον Παλληκαρίδη «αρθήκαμε» στον ηρωισμό μιας γάτας. Αυτό είναι η κατάργηση της παράδοσης και των ηθών μας, η οποία, αν συνδυαστεί με τον «δεμβαριεστισμό» (δεν βαριέσαι) και τον παφλάζοντα αριστερισμό – εθνομηδενισμό πολλών εκπαιδευτών (δεν είναι λάθος η λέξη) εξηγούμε την πρωτοφανή διάλυση του κράτους και ανθρώπων. Η Παιδεία μας έχασε την ψυχή της, την παράδοσή της, έχασε το ιμάτιον της σωφροσύνης. Και όπως το δαιμονισμένο πλήθος των Γαδαρηνών, εκδίωξε και τον Χριστό. Παιδεία χωρίς «ψυχή και Χριστό» (άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός) αφήνει τα παιδιά αμόρφωτα, αγράμματα, «παιδιά ωσάν τα γουρουνόπουλα» (ο ίδιος άγιος). («Και ώρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη», στο κατά Λουκάν Η΄, 33). Το κακό είναι ότι τώρα που η κρίση θα μας «τηγανίσει» και θα μας «καύσει» μείναμε άοπλοι, χωρίς «τον θυρεόν της πίστεως» και την πανοπλίαν της παράδοσής μας. (Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων σύμφωνα με έναν έξοχο ορισμό. Η παράδοση δεν είναι αναχρονισμός όπως διατείνονται οι αμαθείς. Η παράδοση, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, είναι ό,τι θα παραδώσουμε - από το ρήμα παραδίδωμι- και όχι ό,τι παραλαμβάνουμε. Αλλιώς θα λεγόταν παραλαβή ή παράληψη).

Τι μπορούμε να κάνουμε, υπάρχει ελπίδα Υπάρχει, αλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια» (Ελύτης) και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά/ πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι», Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, δάσκαλοι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υπάρχουν, «για να θεριώσουν την αποσταμένη ελπίδα, με λόγια μαγικά». Οι εκκλησιές να μην ανοίγουν μόνο κάθε Κυριακή και γιορτή. Να τις κάνουμε Κρυφά Σχολειά, να διδάσκουμε τα ιερά γράμματα και όχι τα άθεα της σήμερον, που μας έφτασαν στο χείλος (ή στον) του γκρεμού. Να μείνει μαγιά για το αυριανό φύραμα. Παπάδες και δάσκαλοι (οι ηρωικές «δασκαλίτσες» του Μακεδονικού Αγώνα) έσωσαν κάποτε την Μακεδονία. «Ώρα ήδη ημάς εξ ύπνου εγερθήναι». Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και κανένα Δ.Ν.Τ.. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του Πατροκοσμά, των Δασκάλων του Γένους , των Νεομαρτύρων. «Την Ελλάδα από το αυτί θα την αρπάξουμε και θα τη σώσουμε, θέλει δε θέλει».

Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος- Κιλκίς
http://www.antibaro.gr/node/1286

Οι Έλληνες

Τρίτη, 12 Ιανουάριος 2010 21:07

Η κυβέρνηση αυτού του προτεκτοράτου της ανατολής ξεπληρώνει το γραμμάτιο της εξουσίας με τον περιβόητο νόμο για την παραχώρηση ιθαγένειας στους αλλοφύλους που έχουν εισβάλλει σ' αυτήν την ταλαίπωρη πατρίδα. Με άλλα λόγια προσπαθεί να αντικαταστήσει τον ρόλο της φύσεως ή ακόμη και του ίδιου του Θεού, γιατί μόνον αυτοί κατά τους ανεξιχνίαστους νόμους τους δημιουργούν τις ανθρώπινες φυλές, τα ανθρώπινα έθνη. Τι θα γίνει λοιπόν; Σε μερικά χρονιά θα έχουμε αφροέλληνες και ασιατοέλληνες; Ορατός αυτός ο εφιάλτης. Τι είναι όμως οι Έλληνες και τι έδωσαν στον Άνθρωπο; Να μερικές απαντήσεις:

Μ. Κing: Η Ελλάς είναι η κοιτίδα του ευγενέστερου πολιτισμού που γνώρισε η ανθρωπότητα. Είναι η χώρα στην οποία οφείλουμε ό,τι κάνει την ζωή ανωτέρα και ωραιοτέρα.

Vilamovic: Η Ελληνική Φυλή στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη, διότι έχει τούτο το προσόν, ότι δεν έπαυσε ποτέ να είναι η μητέρα παντός πολιτισμού.

Η. Muller: Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ζή κανείς, και ο καλύτερος είναι ο Ελληνικός γιατί είναι ακέραια ανθρώπινος.

J. Winklman: Για να γίνει κανείς άνθρωπος πρέπει πρώτα να γίνει Έλληνας.

Goethe: Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο είναι για την ανθρωπότητα η Ελλάς.

R. Livingstone: Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που έθεσε το ερώτημα, «Ποιος είναι ο σωστός τρόπος ζωής για τον άνθρωπο». Και έδωσε αν όχι την πιο ικανοποιητική απάντηση, πάντως όμως μια απάντηση που καθένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν επιτρέπεται να αγνοεί. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια ζωή που μάγεψε την φαντασία των ανθρώπων. Η ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία της αναπτύξεως του ιδανικού του ανθρώπου για τον άνθρωπο. Αν η Ελλάς δεν είχε υπάρξει, ο κόσμος μας θα ήταν αδύνατος.

Erasmus: Χωρίς την Ελληνικότητα είμαστε ένα τίποτα.

J. Richepin: Όταν η Γη θα αφήνει την τελευταία της πνοή στο διάστημα, η τελευταία της λέξη θα είναι Ελλάς!

H. Mehn: Όλα τα πολιτισμένα έθνη εις ό,τι αφορά την δραστηριότητα του πνεύματος είναι αποικίες της Ελλάδας.

R. Paux: Η ακατανίκητη γοητεία της Ελλάδος έγκειται στην αδιάκοπη αναπόληση του πλουσιοτέρου σε ομορφιά, ποίηση και φιλοσοφία πολιτισμού που υπήρξε ποτέ. Ο πολιτισμός μας σήμερα περνά κρίση, φαινομενικά οικονομική αλλά πρωτίστως κρίση πνευματική, κρίση πολιτισμού. Δεν έχω να προτείνω άλλη θεραπεία εκτός από την επιστροφή στην Ελλάδα. Nitsche: Ορισμένοι με ζήλο προσπάθησαν να δείξουν πόσα βρήκαν οι Έλληνες στους βάρβαρους ανατολίτες γείτονες τους. Ήταν πράγματι αστείο θέαμα όταν έβαζαν πλάι - πλάι τους δήθεν δασκάλους από την ανατολή και τους υποτιθέμενους μαθητές από την Ελλάδα, και όταν τοποθετούσαν τον Ζωροάστρη δίπλα στον Ηράκλειτο, τους Ινδούς δίπλα στους Ελεάτες, τους Αιγυπτίους δίπλα στον Εμπεδοκλή, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να εκθέτουν σε θέα τον Αναξαγόρα μαζί με τους Ιουδαίους και τον Πυθαγόρα μαζί με τους Κινέζους.

G. Heggel: Η ανύψωση και η πραγματική αναγέννηση του πνεύματος πρέπει να αναζητηθούν μόνον στην Ελλάδα.

R. Wagner: Η Ελληνική τέχνη υπήρξε πράγματι τέχνη, ενώ η δική μας ένα απλό καλλιτεχνικό επάγγελμα.

E. Friedell: Οι Έλληνες δημιούργησαν σε όλους τους τομείς διαχρονικά πρότυπα, και γι' αυτό είναι ο πνευματικά υγιέστερος λαός του κόσμου.

H. Keller: Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.

Αυτά είπαν και έγραψαν οι ευγνώμονες πνευματικοί γίγαντες ανά τον κόσμο για την Ελλάδα και το Έλληνα. Μίλησαν όμως για τους προγόνους των Ελλήνων, γι' αυτούς που δημιούργησαν τον πολιτισμό του Ανθρώπου. Δεν έλαβαν υπ' όψιν τους «απογόνους», δηλαδή τους αφρικάνους και ασιάτες «νεοέλληνες αδελφούς μας», επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά πως οι Αρχαίοι Έλληνες πετύχαν σε όλα εκτός από τους απογόνους τους. Σε κάθε περίπτωση αυτοί που έβαλαν σκοπό να δημιουργήσουν «νέους» Έλληνες παραβιάζουν τους φυσικούς νόμους. Αυτό κατά την ελληνική κοσμοαντίληψη αποτελεί Ύβρη προς τον Θεό. Ας μη το ξεχάσουν ποτέ αυτό, όσοι έβαλαν σκοπό τους το τέλος της Ελληνικής Φυλής.
Ευάγγελος Χ. Χανιώτης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ:http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3381:2010-01-12-21-10-01&catid=99:2008-10-17-07-35-43&Itemid=286