Η άλωση του έθνους

Ελληνικά αεροπλάνα στο Άγιο Όρος, μετά από μία εμπλοκή με τους Τούρκους στο Αιγαίο.

«Το δε την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν, ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1453).

«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμάστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ό,τι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας». Γιώργος Παπανδρέου (1999).

Χρειάστηκαν τέσσερις αιώνες υποτέλειας στους Οθωμανούς από την πτώση της Πόλεως για να φθάσουμε στην Επανάσταση του 1821 και το σύγχρονο ελληνικό κράτος, η κυριαρχία του οποίου κινδυνεύει να παραχωρηθεί, αυτή την φορά, στους Νεο-Οθωμανούς και την Νέα Παγκόσμια Τάξη, μόλις μετά από 180 χρόνια ελευθερίας.

Ο σημερινός εχθρός δεν επιτίθεται στρατιωτικά κατά της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους. Στοχεύει στην αποδόμηση των στοιχείων που συνιστούν το έθνος, γνωρίζοντας ότι χωρίς έθνος δεν μπορεί να υπάρχει κράτος. Οι διεργασίες προς αυτή την κατεύθυνση, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, φαίνεται να άρχισαν με την «Μεταπολίτευση» κι επιχειρείται να ολοκληρωθούν με την εκπνοή αυτής της περιόδου.

Πρώτος και κύριος στόχος ήταν η Παιδεία. Η διαπαιδαγώγηση, δηλαδή, των νέων σταδιακά όχι πλέον με τις ελληνορθόδοξες αξίες, αλλά με βάση διεθνιστικά-πολυκουλτουριάρικα πρότυπα. Καίριο πλήγμα εδέχθη, βεβαίως, η ελληνική γλώσσα (κατάργηση αρχαίων ελληνικών, περιορισμός του λεξιλογίου, εκτεταμένη χρήση αγγλικών όρων, πρόταση θεσμοθετήσεως της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του κράτους από την κ. Διαμαντοπούλου). Ακολούθησε το, επιβεβλημένο από τους γείτονες, «στρογγύλεμα» της ιστορίας μας (Γιαννάκου – Ρεπούση) που συμφωνήθηκε να συνεχιστεί από την Υπουργό (πρώην Εθνικής) Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου και την Τουρκάλα ομόλογό της.

Κοντά στην Παιδεία αλλοιώθηκαν και άλλοι συνδετικοί κρίκοι του έθνους όπως, η οικογένεια (εργαζόμενη μητέρα – ολοήμερο σχολείο – αλλοδαπή νταντά), η Ορθοδοξία (εκκοσμίκευση της Ιεραρχίας, απαλοιφή θρησκεύματος από ταυτότητες, δυσανάλογη προστασία των μουσουλμάνων). Ο ελληνικός τρόπος ζωής και η λαϊκή παράδοση αντικαταστάθηκαν από την ξενομανία. Ο υπερκαταναλωτισμός, ο εκχυδαϊσμός των ηθών και της ψυχαγωγίας, το κυνήγι του lifestyle οδήγησαν σε πνευματική ένδεια. Η αρετή στον ιδιωτικό και τον δημόσιο πολιτικό βίο αντικαταστάθηκε από την ιδιοτέλεια και την μανιώδη επιδίωξη της υλιστικής ευδαιμονίας. Έλειψε το αγωνιστικό, ηρωικό φρόνημα των Ελλήνων, καταρρακώθηκε το ηθικό και το γόητρο των Ενόπλων Δυνάμεων και υιοθετήθηκε μονίμως ενδοτική εξωτερική πολιτική.

Μετά από 35 χρόνια, ολοκληρώνεται απροκάλυπτα πλέον το σχέδιο αλώσεως του γένους. Παροχή ελληνικής ιθαγενείας σε παρανόμως εισελθόντες και εκ των υστέρων νομιμοποιηθέντες, από κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μουσουλμάνους μετανάστες, ενώ η λαθρομετανάστευση συνεχίζεται. Εσπευσμένη αναδιάταξη του αυτοδιοικητικού συστήματος (Καλλικράτης), δημιουργώντας ισχυρές περιφέρειες με ορατούς κινδύνους για την εδαφική συνοχή της χώρας. Όχι μόνο δεν δίδονται κίνητρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, αλλά αίρονται προνομιακές προβλέψεις για πολυτέκνους και τριτέκνους. Τα δύο μεταπολιτευτικά κόμματα εξουσίας συμπλήρωναν το ένα το άλλο, χωρίς τα «προοδευτικά» κόμματα της αντιπολιτεύσεως να είναι άμοιρα ευθυνών.

Το χρέος μας
Με τον εχθρό ήδη εντός των τειχών, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε ακέραιη την πατρίδα και την θρησκεία μας, και να τα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά, διωκόμενοι (προφυλακιζόμενοι) μάλιστα από το επίσημο κράτος. Αυτό, όμως, που κάνει το χρέος μας βαρύ είναι ότι πρέπει να τα παραδώσουμε, χωρίς, εν πολλοίς, να τα έχουμε παραλάβει. Δεδομένου ότι οι πολιτικοί μας ταγοί, από μεταπολιτεύσεως κι εντεύθεν, επιδόθηκαν στην αποδόμηση, το αν κάποιοι διατηρούμε σήμερα κάποια αντισώματα, οφείλεται στις αξίες που μας μεταλαμπάδευσαν οι οικογένειές μας, κάποιοι εκ των δασκάλων και οι κατηχητές μας, καθώς και στην προσπάθεια αποδράσεως από το σύγχρονο τεχνητό, υλιστικό και ματαιόδοξο κοινωνικο-πολιτιστικό περιβάλλον.

Πρέπει να μάθουμε μόνοι μας όσα μας στέρησαν: την γλώσσα, την ιστορία, την ελληνορθόδοξη παράδοσή και βιώνοντάς τα, να δημιουργήσουμε νέο εθνικό πολιτισμό και να τον μεταδώσουμε σε εκείνους που έπονται. Αυτό θα αποτελέσει την ισχυρότερη πράξη αντιστάσεως στους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης. Οι κατακτητές που πέρασαν, αν και κατέλαβαν το κράτος δεν υποδούλωσαν ποτέ το έθνος. Αυτό πρέπει να διαφυλάξουμε.

Αναμφίβολα είμαστε λίγοι και θα υπάρξουν προδότες. Πάντοτε θα υπάρχουν Εφιάλτες που θα ανοίγουν Κερκόπορτες. Αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος Λεωνίδας ή Παπαφλέσσας με 300 πολεμιστές, που θα ξυπνούν τους πολλούς. Αν, κατά τον Ίωνα Δραγούμη, καθένας φαντάζεται ότι από αυτόν εξαρτάται η σωτηρία του έθνους, τότε είναι βέβαιο ότι η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου θα είναι ότι η Πόλις δεν εάλω και η Επανάσταση καλά κρατεί.

Στρατηγός Μακρυγιάννης (1797-1864): Ακόμη επίκαιρος!

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»

Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: «Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι: «Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!

Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!

Πηγή: "Ορθοδοξία" http://sites.google.com/site/orthodoxy1054/epikairo-cheirographo-tou-thrylikou-strategou-tes-ellenikes-epanastases-ioanne-makrygianne-1797-1864-peri-patriotismou-orthodoxias-klerikon-kai-allon

19 Μαΐου: Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

1919: ο Κεμάλ Μουσταφά (Ατατούρκ) αποβιβάζεται στην Αμισό (Σαμψούντα) του ιστορικού Πόντου για να αποτελειώσει το δεύτερο στάδιο της γενοκτονίας. Επισήμως 353.000 νεκροί, αλλά είναι πολύ περισσότεροι. Ο Πόντος αποτέλεσε την μοναδική περιοχή στην Μικρά Ασία όπου ο άμαχος ελληνικός πληθυσμός, απομονωμένος από τον υπόλοιπο πολιτισμό, αντιστάθηκε ηρωικά στην γενοκτονία από τους βαρβάρους. Πολέμησε εντελώς μόνος του για την επιβίωση και την ελευθερία: άντρες και γυναίκες μαζί. Όμως, οι σκοπιμότητες των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, η υποκρισία της κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου και η διάδοχη κατάσταση, διευκόλυναν το έγκλημα. Όσοι σώθηκαν προσφυγοποιήθηκαν σε διάφορες χώρες (Ευρώπη, Ρωσσία, ΗΠΑ και αλλού), αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, πατρογονικά εδάφη, πόλεις και ναούς χιλιετιών. Μεγάλο τμήμα ενσωματώθηκε στoν απελευθερωμένο ελλαδικό χώρο και συμβάλλει σημαντικά στην πορεία της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, ενώ έως τις ημέρες μας οικογένειες ελλήνων έρχονται από την πρώην Σοβιετική Ένωση...Το 1994, μετά από μακρόχρονο συλλογικό αγώνα, καθιερώθηκε και επίσημα από την Βουλή η 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού... Ο ιστορικός Πόντος εξακολουθεί να είναι η βασανισμένη και καταπιεσμένη περιοχή. Ίσως η μόνη στον κόσμο, όπου και σήμερα ο χριστιανός πρέπει να είναι κρυπτοχριστιανός για να μην διωχθεί ή θανατωθεί. Το τούρκικο καθεστώς εξακολουθεί να καταδιώκει τον αυτόχθονα πολιτισμό του, τρομοκρατεί και φυλακίζει τους κατοίκους, απαγορεύει την επικοινωνία στην Ποντιακή - το μόνο ζωντανό ακόμα κορμό της αρχαιοελληνικής γλώσσας - καταστρέφει την πολιτισμική, ιστορική και φυσική ταυτότητα της περιοχής. Στην Ελλάδα, από τα μέσα δεκαετίας '90, η κυβερνητική και εξωτερική πολιτική σύρεται από σκοπιμότητες τρίτων, προκειμένου να υπηρετηθούν οι επιδιώξεις της Τουρκίας. Ωραιοποιεί και εξαγνίζει προς κάθε κατεύθυνση τον τούρκικο επεκτατισμό και κεμαλικό ολοκληρωτισμό. Ανάμεσα στ' άλλα: - Αποκρύπτει συστηματικά από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την διεθνή κοινότητα το έγκλημα της Γενοκτονίας - Μεθοδεύει τεχνητή "ελληνοτουρκική φιλία" και προωθεί ουσιαστικά χωρίς όρους την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1996 έως και σήμερα) - Καταψήφισε δια των ευρωβουλευτών στο Ευρωκοινοβούλιο προτάσεις και όρους για την συμμόρφωση της Τουρκίας (2005)- Εξέδωσε νόμο για την διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα γυμνάσια της Ελλάδας (2006)- Επέβαλλε με νόμο ειδικό ποσοστό θέσεων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ για εισαγωγή των τουρκογενών μαθητών εκτός συναγωνισμού (1996). Ταυτόχρονα, δεν λαμβάνει κανένα μέτρο για μαθητές (νέο)προσφυγικών οικογενειών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, εξοστρακίζοντάς τους επιλεκτικά εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, - Εξέδωσε νόμο για την εκχώρηση γης και ακινήτων (βακούφια) σε τουρκικές οργανώσεις στην βόρεια Ελλάδα (2008) - Υπερψήφισε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τις αξιώσεις για αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στην βόρεια Ελλάδα, στην δικαστική προσφυγή τούρκων σοβινιστών κατά της Ελλάδας (2008)- Στον ελλαδικό χώρο ένα παλαιό οθωμανικό φιρμάνι για παραχώρηση γης σε συνεργάτες των οθωμανών έχει μεγαλύτερη θεσμική και δικαστική ισχύ για το επίσημο κράτος απ' ότι το ελληνικό διαβατήριο Έλληνα του Πόντου από την πρώην Σοβιετική Ένωση, που εμπαίζεται από την κυβέρνηση και απελαύνεται... Τα προβλήματα του Ποντιακού Ελληνισμού από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στον ελλαδικό χώρο και στα εκεί ελληνικά προξενεία είναι η προέκταση της υποκρισίας στο ζήτημα της Γενοκτονίας : νομοθετικά και γραφειοκρατικά τερτίπια για την οφειλόμενη απόδοση της ιθαγένειας και ταλαιπωρίες χρόνων κάθε οικογένειας, κρατητήρια και απελάσεις ελλήνων σε παράβαση του Συντάγματος (νόμοι-παρωδίες 2790/2000, 2910/2001κ.α.), εμπόδια σκοπιμότητας στην αναγνώριση των διπλωμάτων και στην έκδοση αδειών άσκησης επαγγέλματος, αποκλεισμός ελλήνων (νεο)προσφύγων μαθητών και φοιτητών από τα ΑΕΙ, στέρηση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, καταλήστευση υπέρ υμών της ανταλλάξιμης περιουσίας των ελλήνων προσφύγων, οικονομική και κοινωνική εξόντωση με στεγαστικά δάνεια αποικιοκρατικής μορφής, πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ ΙΚΑ και πολεοδομιών σε βάρος (νεο)προσφυγικών οικογενειών που στοχοποιούνται επιλεκτικά σε μία γενικώς άναρχη και αυθαίρετα δομημένη χώρα, διασπάθιση των ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων στο όνομα των (νέο)προσφύγων, καλλιέργεια κοινωνικού και κρατικού ρατσισμού σε βάρος τους με την παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης για δήθεν παροχές κ.ο.κ.Η προκλητική και ταυτόχρονα δουλική κατάθεση στεφάνου στο μαυσωλείο του εγκληματία Μουσταφά Κεμάλ (ατατούρκ) στην Άγκυρα, το 2000 από τον Παπανδρέου Γ. με την ιδιότητα του υπουργού εξωτερικών και το 2008 από τον Καραμανλή Κ. ως πρωθυπουργού, δίνει εύλογα συμπεράσματα για τον εξαρτημένο ρόλο των ελλαδικών κυβερνήσεων έναντι των τουρκικών επιδιώξεων. Προέβησαν από κοινού με το τούρκικο κατεστημένο στην συγκάλυψη της Γενοκτονίας. Οι πράξεις αυτές "αλληλεγγύης" στα εγκλήματα του τούρκικου καθεστώτος αποτελούν ύβρη για την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν προέρχονται από κυβερνητικά στελέχη - πόσο μάλλον από αρχηγό κυβέρνησης. Από την άλλη, η σιωπή των πολιτικών παρατάξεων και προσώπων στην Ελλάδα (εκτός των ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν τους απαλλάσσει από τις δικές τους ευθύνες. Εκτός της καταπόντισης των ηθικών και συμβολικών αξιών, όλοι μαζί εκφυλίζουν και τους όποιους θεσμούς της υπόστασής τους, εφ' όσον δεν σέβονται την ομόφωνη απόφαση της Βουλής το 1994 για την επίσημη καθιέρωση (και αποδοχή) της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Την ευθύνη, όμως, για την αποσιώπηση και την υποβάθμιση του γεγονότος της Γενοκτονίας φέρει η κυβέρνηση, από την οποία ζητείται: 1. Καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και αργίας (για όλες τις βαθμίδες Εκπαίδευσης) με πραγματοποίηση των επίσημων εκδηλώσεων Μνήμης αυθημερόν.2. Άμεση ενσωμάτωση του ζητήματος της Γενοκτονίας στην διπλωματική και πολιτική ημερήσια διάταξη, η ανάδειξή της στα όργανα της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε. (επιτροπές, ευρωβουλή, ολομέλεια κ.ο.κ.) με στόχο την διεθνοποίησή της, την άσκηση πίεσης στην Τουρκία για να αναγνωρίσει και να αποκηρύξει δημόσια το έγκλημα σε βάρος του Ελληνισμού από τα οθωμανικά και νεοτουρκικά καθεστώτα το 1916-1923. Η αποκήρυξη της Γενοκτονίας και η δημόσια "συγγνώμη" από το ένοχο τούρκικο καθεστώς αποτελεί ηθικό όρο και υποχρέωση της κυβέρνησης έναντι οιασδήποτε «ελληνοτουρκικής» ή «ευρωτουρκικής» διευκόλυνσης και προσέγγισης. Η άρνηση αποδοχής από την Τουρκία της προϋπόθεσης αυτής υποδηλώνει την πρόθεσή της να εφαρμόζει παρόμοιες τακτικές οποτεδήποτε το επιλέξει το καθεστώς της.3. Πλήρης ένταξη στο εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα του ιστορικού και πολιτισμικού πλούτου του Ποντιακού Ελληνισμού, ως εστίας Ελληνισμού, που διέσωσε και μετέφερε ελληνικό πολιτισμό, ανέπτυξε κρατικές συγκροτήσεις - είτε αυτόνομα, είτε ως τμήμα του Βυζαντίου - για 14 αιώνες (ο ελλαδικός χώρος διανύει 180 χρόνια ενιαίας κρατικής συγκρότησης).4.Την άμεση έκδοση υπό την ελληνική Βουλή των μεταφρασμένων σε ξένες γλώσσες τόμων με τα ντοκουμέντα της Γενοκτονίας και αποστολή αυτών στα κοινοβούλια όλων των χωρών. Η χρόνια κωλυσιεργία της Προεδρίας της Βουλής να εκδώσει τους τόμους με τα ντοκουμέντα, που με παραγγελία της ίδιας της Βουλής συγκεντρώθηκαν από τον καθηγητή Κ. Φωτιάδη, φανερώνει πιο έντονα τις πτυχές των φοβικών και βλαπτικών «χειρισμών» των εν δυνάμει κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Χρήστος Σοφιανίδης

Εκδηλώσεις Μνήμης

Την 19η Μαϊου - Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τα τούρκικα καθεστώτα, όπως έχει καθιερωθεί και με ομόφωνη απόφαση της Βουλής το 1994, σύλλογοι και φορείς Ποντίων Αθήνας, Αττικής και νοτίου Ελλάδας θα πραγματοποιήσουν εκδήλωση για την απόδοση ελάχιστου φόρου τιμής στα θύματα, μάρτυρες και ήρωες της Γενοκτονίας. Η προγραμματισμένη εκδήλωση περιλαμβάνει, ανάμεσα στ' άλλα:-Συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος - Σύντομη αναφορά στο γεγονός - Κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη- Πορεία και επίδοση ψηφισμάτων στην κυβέρνηση (δια του υπουργείουεξωτερικών) και στην τουρκική πρεσβεία. Ώρα προσέλευσης στην πλατεία Συντάγματος 18.00 - 18.15.Στα πλαίσια των εκδηλώσεων Μνήμης θα λειτουργούν από τις 16 έως 19 Μαΐου ειδικά περίπτερα στην πλατεία «Μοναστηράκι» (σταθμός Μετρό «Μοναστηράκι») με κειμενο-φωτογραφική έκθεση, βιβλία, οπτικοακουστικό ενημερωτικό υλικό κ.α., τις ώρες 9.00-20.00. Το βράδυ τις 18 προς 19 Μαΐου θα λάβει χώρα «παρακάθ» (ολονυκτία) με την Ποντιακή Νεολαία Αττικής.
Παμποντιακός Σύλλογος «η ΑΡΓΩ» 2109596989 και 2109561114.

Αναδημοσίευση από: http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1400:2009-05-19-09-42-53&catid=95:2008-10-17-07-29-22&Itemid=282

13 Μαΐου 2009: 27 χρόνια από τον θάνατο της Κυράς της Ρω

Η Κυρά της Ρω υπήρξε μέλος της Αντίστασης και το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα Αχλαδιώτη.
Κατά την περίοδο της κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, αλλά έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως "κυρά της Ρω" γιατί επί 40 χρόνια (από το 1943 ως το θάνατό της) ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και τη κατέβαζε με τη Δύση του ήλιου. Στη Ρω είχε εγκατασταθεί με τον άντρα της και την τυφλή μητέρα της από το1924. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων το Δήμο Ρόδου και άλλους φορείς.
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου στις 13 Μαίου του1982. Η κηδεία της έγινε με τιμές στο Καστελλόριζο και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.
Μια πραγματικά μεγάλη Έλληνίδα.

Από e-mail φίλου

1821 – 11821

Όταν το έτος - σύμβολο της Εθνικής Παλιγγενεσίας έγινε αριθμός πληροφοριών καταλόγου…

«Υπερβολές!», θα μου πείτε. Ίσως, αλλά είναι ψέμα ότι η τελευταία φορά που ακούσατε μία αναφορά – κι αυτή για εμπορική εκμετάλλευση – στο γεγονός που μας επέτρεψε να υπάρχουμε σήμερα ως κράτος ήταν η διαφήμιση για τη συγκεκριμένη υπηρεσία; Εντάξει, και δυο, τρεις ελληνικές ταινίες που προβάλλονται επετειακά κι επικεντρώνονται περισσότερο στις αισθηματικές περιπέτειες των πρωταγωνιστών της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Η γέννηση του συγχρόνου ελληνικού κράτους για την ιστορία, ειδικά για την ελληνική, είναι χθεσινή. Μόλις 180 χρόνια. Οι παππούδες των παππούδων μας πολέμησαν για την πατρίδα και τη θρησκεία τους, για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και όσα αυτές πρεσβεύουν. Κι όμως, φαίνεται πως 180 χρόνια είναι αρκετά για να λησμονήσουμε τους αγωνιστές του ‘21, οι οποίοι, με τη λιγοστή μόρφωση του κρυφού σχολειού, συνειδητοποίησαν και διαφύλαξαν σε 400 χρόνια σκλαβιάς ότι είναι απόγονοι του Λεωνίδα, του Πλάτωνα, και του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι έχουν χρέος να επαναστατήσουν και να πολεμήσουν όπως εκείνοι, και ή να πεθάνουν ή να ζήσουν ελεύθεροι. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης γράφει στα απομνημονεύματά του: «Χωρὶς ἀρετὴ καὶ πόνο εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκεία τους ἔθνη δὲν ὑπάρχουν. Καὶ προσοχὴ νὰ μὴν τοὺς ἀπατάγη ἡ ῾διοτέλεια. Καὶ ἂν σκοντάψουν, τότε εἰς τὸν κρεμνὸν θὰ πηγαίνουν, καθὼς τὸ πάθαμεν ἐμεῖς. Ὅλο εἰς τὸν κρεμνὸν κυλάμεν κάθε ῾μέρα.»
Δυστυχώς, ήδη από τότε είχαμε σκοντάψει στην ιδιοτέλεια των πολιτικών και πολιτιστικών ταγών, οι οποίοι αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της ατομικής υλιστικής ευδαιμονίας τους, εξυπηρετούν εκουσίως ή ακουσίως το σχέδιο του σύγχρονου Σουλτάνου – την Παγκοσμιοποίηση της Νέας Τάξης, η οποία χρησιμοποιώντας ως όχημα την πολυπολιτισμικότητα, πότε βίαια και πότε υποσυνείδητα, επιχειρεί να υποτάξει το πνεύμα, δημιουργώντας νέους γενίτσαρους.
Η γλώσσα, η θρησκεία, η ιστορία, ο πολιτισμός είναι αυτά που κρατούν ενωμένο κάθε λαό και αποτελούν την πυξίδα του για να του δείχνουν από που ξεκίνησε, τί κατόρθωσε και για που προορίζεται. Οι Έλληνες όταν υπηρέτησαν αξίες και ιδανικά όπως η ελευθερία, η αρετή, η ευδαιμονία στην ολιγάρκεια, ο πλουτισμός του πνεύματος και όχι της ύλης μεγαλούργησαν και φώτισαν τον κόσμο. Αυτό, όμως, ενοχλεί. Κατά τον Κίσινγκερ αυτά τα στοιχεία καθιστούν τους Έλληνες δυσκολοκυβέρνητους: «Ο Ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα …».
Η γλώσσα μας αλλοιώνεται συνεχώς αφού αποσυνδέθηκε βίαια από τη φυσική της μητέρα - την αρχαία ελληνική, η ιστορία μας πρέπει να γράφεται και να διαμορφώνεται έτσι ώστε να μην ενοχλεί τους «καλούς» μας γείτονες, η διδασκαλία της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας που διαφύλαξε την ελληνικότητα των σκλαβωμένων Ελλήνων τέσσερις αιώνες γίνεται προαιρετική (;). Έτσι, η Παιδεία μετατρέπεται σε στείρα εκπαίδευση παραγωγής ρομπότ γνώσεων και όχι μορφωμένων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας διατηρούνται μεθοδικά στην αφάνεια από το σύστημα των ΜΜΕ, το οποίο προωθεί το νέο πρότυπο κοινωνικής καταξίωσης: την εύκολη ανάδειξη των νέων σε αστέρες με στόχο τη φήμη και τα λεφτά. Κλασική κι ελληνορθόδοξη μόρφωση είναι too much (υπερβολικά) κατά την νεοτάτην νεοελληνικήν!
Κερδισμένοι, πρόσκαιρα και μόνον υλικά, οι σύγχρονοι ιδιοτελείς πρωταγωνιστές: πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες. Χαμένοι, όλοι οι υπόλοιποι στους οποίους οι παραπάνω πρωταγωνιστές δίδαξαν τον ατομισμό και των ωχαδερφισμό, χαμένοι, κατ’ επέκταση, η Ελλάδα και ο παγκόσμιος πολιτισμός των ιδιαιτέρων εθνικών ταυτοτήτων και παραδόσεων.
Η επικαιρότητα της Επανάστασης του ’21 έγκειται στην ανάγκη για πνευματική και ηθική επανάσταση. Αιτία της οικονομικής κρίσης που διανύουμε ήταν η απληστία κάποιων προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα ποσοστά από την έγκριση επισφαλών δανείων και η απάτη κάποιων άλλων που τα μετέτρεψαν σε επενδυτικά προϊόντα. Η απληστία και η εξαπάτηση, όμως, είναι στοιχεία του χαρακτήρος των ανθρώπων και η συγκέντρωση υλικών αγαθών το πρότυπο της εποχής μας. Επομένως, η κρίση είναι μάλλον κρίση ήθους και αξιών.
Ας έχουμε λοιπόν πρότυπα όπως ο Μακρυγιάννης, ο οποίος γράφει: «Εκεί οπούφκιαχνα τις θέσες εις τους Μύλους (Κοντά στο Ναύπλιο) ήρθε ο Ντερνυς (Γάλλος Στρατιωτικός) να με ιδή. Μου λέγει. 'Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες. Τι πόλεμον θα κάνετε με τον Μπραϊμη αυτού;' - Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κι' εμείς, όμως είναι δυνατός ο θεός όπου μας προστατεύει. Και θα δείξωμεν την τύχη μας σ' αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη, παρηγοριόμαστε μ' ένα τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Κι όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν».